beynimiz ayrılığı fiziksel acı gibi yaşıyor

bilimsel veri gelince insana keşke önceki sevgilime gösterebilseydim diyorum. cafede oturup 'sen neden üzülüyorsun ki, sonuçta yol ayrımı aynen bitti yerine koy' doktrinini uyguluyor. beynimiz zaten senin kararlarını kabul etmiyormuş, acı reaksiyonu veriyormuş. gerçekten de, birisini listemden çıkardığımda ben gözle görülür bir biçimde perişan oluyorum ama 'ben nerelisin' diye bağıran o hipokampüs ne yapsın? sonuçta okuduğumuz makale doğruysa mantık yürütelim: fiziksel acı diyorsa beyin bunu bildiği belirtiler dediği hiper ölçekten geçiriyor. öğlen avokadolu ekmeğimi ısırırken ısırılış şeklini yanlış değerlendirdim galiba ve diş etlerim şişti. akademisyenler hak vermeseler de ben her ayrılıkta dizimde oluşan morarmayı umarım bir açıklayan çalışma yayınlar.