bir üniversitenin yalnız koridorları

kampüsün kalabalığında yürürken aslında ne kadar yalnız olduğunu hissediyorsun; herkes bir yere koşuyor ama hiç kimse gerçekten orada değil. yerli bir üniversitenin mimarisi, beton blokları ve uzun merdivenleri insana hep geçiciliği hatırlatıyor. öğrencilik yılları dediğin şey, işte tam da bu koridorlarda büyüyen o sessiz hüzün ve umutsuzluk tohumları. beş yılın sonunda elinde sadece bir diploma ve içindeki o tanıdık boşluk kalıyor.