sahtekarlık sendromu

çok doğru ve içsel yaşantımı birebir anlatıyor. ama dur, ben bunu bu kadar ciddi bir yazıda okuyunca anlamadım, önceden her başarısızlıkta içimi kemiren o kaygıyı şimdi müsemma kılarcasına normalleştiren bir yetişkin haline gelmdim. sistem bize ne öğretti? 'sen daha çok çalışmalısın, tembel hissediyorsan boşsun' ama aslında kendimi ne kadar çok paralasam da temponum hiçbir zaman ölçülmüyor, sürekli kendini kıyaslamak. eğer bir gün bu iş hayatının iğrenç ortamından çıkarsam biz de at gelinc, sahtekarlık sendromu portakallantısında komedi yazarım herhalde. şimdi kahve molamda bile sahtekar gibi hissediyorum, hakikaten mükemmele ulaşmak imkansız, ah be!