sevgilimle aramdaki sorunlar

ilişki uzadıkça bahar çiçeklerinin pozitif coşkusu yerini değişken mevsimlere bırakıyor. bazan en küçük konu fırtınaya dönüyor, ışık açıkken uyumak, bulaşık makinesine bardaklıkların üst üste gelmesi, pazar kahvaltısının rengi gibi. ormanın güzelliği hep birlikte yarattığı ihaleleşmededir ama sevgiliyle arada bir tek başına yürüyüş yapılamaması, yerini herkese danışmadan fincanı çekme huzurunun bozulması hiç acıtmıyor değil. kendime bir ada zihniyeti modeliyorum böyle anlarda, sabır bitkilerini yetiştirmenin sırrı nasitten az su verirsen derin kök salarlarmış. belki sevgili de öyle, araya biraz fazla şefkat değil, sağlıklı bir mesafe koymak istediğimi anlatabilsem bahçemiz kendiliğinden güzelleşecek. şu ana kadar isyan ederken ikimiz de kendimizi o kadar çok açmaya mecbur hissettik ki mevsim nereye evrilecek mevzu hala muzur.