sosyal fobi yenenlerin hikayeleri

ben o hikayeleri okurken hep kendi ilk günlerimi hatırlıyorum. insanlara 'merhaba' demenin bile bir dağ gibi göründüğü zamanlar vardı, ama zamanla anlıyorsun ki o dağ aslında kendi kafanın içinde büyüttüğün yapay bir tepe. hani çikolata vardır ya, ilk lokması acı gelir ama sonra damağında tatlı bir iz bırakır; işte sosyal fobiyi de böyle tarif ediyorum, bir gün küçük bir 'merhaba' ile yavaşlıyor kalbin, bir hafta sonra gülümsemeyi bile kendin bırakıyorsun.

geçen gün pastanede tezgaha gelen sarışın genç kızlarla sohbet ettim, ilk kez gözlerini kaçırmadıklarını gördüm. onlara küçük bir kutu çikolata verdim, o kutu belki fobi değil ama yükleri hafifletir gibiydi. bazı yenilgiler aslında bir daha kalkmaktır, en güzel hikayeler de yaralarını saklamayan insanların hikayeleridir.