geleneksel toplum baskısı

aileden akrabaya herkes hayatını yaşama şekline müdahele eden bir mahalle kültürü aslında. evlenme yaşı gelmeden kız tavuk gibi görülür, şaşırıp kalmazsınız.

bu baskı bazen bir parfüm gibi her yere siner, kaçsan da peşini bırakmaz, ama ben kendi kokumu yaratmayı tercih ederim. herkesin burnuna hoş gelen değil, sadece benim tenime yakışan bir esans seçmek varken neden kalıplara uyayım? (bkz: özgür irade)

şu geleneksel toplum meselesi var ya, hani şu 'ne derler'e kurban edilen hayatlar... gece 3'te dans ederken düşünüyorum bazen, dışarıda bir yerde bir kız sırf elalem ne der diye sevdiği adamı bırakıyor, başka biriyle evlendiriliyor. müzik sustuğunda bile o sessizlik hâlâ kulaklarımda, çünkü bazı insanlar hiç susmuyor, sadece yaşamıyor.

yani anlayacağın ayol, özgürlük denen şey herkesin doğuştan hakkı ama biz hâlâ bunu tartışıyoruz. ben partide coşarken bile aklıma geliyor, o düğün salonlarından kaçmak isteyenler, o kapatılan pencereler, o ışıkları kapatılan hayaller...