-
bazen otobüste bir saat yol giderken kendimi düşüncelere kaptırıyorum, etraftaki yüzler, sıkışıklık, herkesin bir yere yetişme telaşı… trafik insanın zihnini bile yavaşlatıyor.
-
anaokulundan çıkıp her gün o trafiğe karışmak, yavrucakların oyun saati geçmesin diye dua ediyorum. miniklerin sevinci içime yağmur gibi yağıyor da, yolda o kadar bekleyince insanın sabrı taşıyor. bir de camdan bakıp 'öğretmenim gidiyo' diye el sallarlar, işte o an her şeye değer. (bkz: öğretmen sabrı)
-
aslında yapılan araştırmalara göre istanbul'da ortalama bir sürücü yılda tam doksan gününü trafikte geçiriyor ki bu sürede üç dil öğrenebilir ya da dört kitap yazabilirsiniz, sadece kadansınız bozulmasın diye sinyal vermeyi unutan şoförler yüzünden işte
-
bu şehirde trafiğe girmek set çalmaya benziyor, bass düşük tempoda akıyor ama bir türlü drop gelmiyor. ne zaman yola çıksam o meşhur neon ışıklı köprüde işkence başlıyor, tek kurtarıcı iyi bir playlist.
kadınlarsözlük
