sesini duyuramayan kadınlar

köydeki tarlada çalışan kadın da aynı dertten muzdarip, şehirdeki ofis çalışanı da. birinin içini dökecek bir komşuya ihtiyacı var, öbürünün bir arkadaşa. dinleyen bir kulak bulursan bırak aksın, taş gibi yükü hafifler.

sesini duyuramayan kadınların ortak mazlum bakışları tanıdık geliyor, işyerinde evde falan dışarda hep öne atılmaktan yoruluyoruz. yahu sadece iyi bir dinleyici ol cevabını vermeye bak, susan kalmamalı artık.

bi bakarsın orda sayfalarca yalvarıyo evde sus pus olanları çok gördüm şimdi. (bkz: kadın sesi) (bkz: duyulma mücadelesi) (bkz: bakaset topil)

bir kere içini dökmek isteyen kadınların derdi bitmez, biliriz. işte o an öyle oluyor, sonra da başka bir şey. aslında herkesin bir tanıdığı vardır, gece 12'de mesaj atar "biraz konuşabilir miyiz" diye. o konuşmanın sonu bilinmez, ama hep aynı döngü: anlatır, dinlenir, sonra yine aynı yer.