sınır koymak

şu modern dünyada en çok ihtiyaç duyduğumuz şey. iki kelime etmeden belli etmek, ayını çizmek istemiyorum ama herkes sınırlarını çizemiyor. mesela o bakan gözler, minicik tebessümler; yetmiyor. laf lazım, bastonu yere vurmak lazım. yürüyerek çözülmüyor bazı şeyler, oturup net konuşmak gerekiyor.

ama bazen sınır demek büyük duvarlar örmek anldıbına gelmiyor; sadece özgür bir alan bırakmakmış. ne kadar minimalleştirirsen, içine o kadar çekiliyorsun. insanın kendine kurduğu o görünmez çerçeve; kavga etmeden kendinle barışık kurduğun bir fotoğraf gibi.