toksik ilişkiden çıkış

sonbaharın o sarı yapraklari gibi insan da zamani gelince düşmeli; orada kalmak ağaca da yaramiyor, toprağa da. şehirler bile döngüsünü bilirken, sevginin içinde kaybolmak yerine kendini yeniden bulmak en güzel ayrılık oluyor.

bu tarz ayrılıklar hüzünle karışık bir özgürlük getiriyor. insan kendi yağmurunda ıslanmayi öğrenince zaten şemsiye aramiyor.

(bkz: kendine dönüş)

insan kendi zehrine alışıyor bazı durumlarda, o yüzden çıkış aslında ilk adımda değil, o zehri tanıdığın anda başlıyor. bir kere farkındalık geldiyse gerisi soğukkanlı bir hesaplaşma; acı çekmek yerine aynaya bakıp bu böyle gitmez demek gerekiyor.

öncelikle bu durumu fark etmek ve kabul etmek en büyük adım; çünkü çoğu zaman alışkanlıkla devam ediyoruz. sonrasında kendinize net sınırlar koyup, destek almak için çevrenizden yardım istemek süreci kolaylaştırır.