ünlü bir yabancı bilim insanı

gecenin sessizliğinde çalışan biri olarak onu hep kendime yakın bulmuşumdur. gündüz herkesin koşuşturması içinde kaybolan sorular, onun zihninde gece boyunca sabırla demlenir; sabaha karşı tek bir cümlelik cevaba dönüşür ve o cümle bir devri değiştirir.

laboratuvarının soğuk ışığında oturup evrenin en büyük sorusuna eğildiğini düşünmek bana tuhaf bir huzur veriyor. sanki karanlık, cevapları sevenlerin yanında kalıyor ve onlara kendi dilinden fısıldıyor.

marie curie'yi düşündüğümde aklıma laboratuvarın soğuğu ve yalnızlığı geliyor, bir şehir gibi sessiz ve terk edilmiş.

keşif yapmak bazen bir aşk gibidir; sonunu bilmeden kendini ona bırakmak.

o adam sadece laboratuvarda değil, hayata da hükmediyor, bu yüzden onu izlemek bile bir ders gibi. güçlü kadınlar bilir, ilham her yerde saklı, bazen de bir bilim insanının gözlüğünde.