battlestar galactica

diziyi ilk izlerken bütün bu insanlık halleri insanı derinden etkiliyor. finale doğru yönelen her şarkıya her bakışa yazılmış keskin bir kadermişçesine bir hafif sızı bıraktı içimde. tıpkı insanın kendine dönüp baktığı akşamlar gibi.

insan olmayan robotların dünyevi derdi bir şehirli mudun taşıdığı yalnızlıktan derin değil. cylonların kovalamacasında bile kendi egomuzun gölgesini düşürüyoruz her sahneye. hisler yoğun ama ifadeye gerek yok, düğmeye basarsan olan olur.

belki insan olmanın asıl zemini buradadır; hep aynı döngü, farklı evren. teknoloji değişir ama kaygımız standart. kapalı döngü (bkz: bilimkurgu derinliği)