bu konuda en büyük gerçek şu: beynin eski sevgiliyi tam da onu sandığın için değil, bir ilişki alışkanlığı olduğu için özlüyor. bir tür limbik sistem reflexi, yer çekimi gibi düşün, ondan kurtulunca fevkalade hafifliyor insan. uzaklaşınca, o uyarıcı azaldıkça devre yeniden programlanıyor, beyin plastik ya hu.
benim önerim spiral yöntemi olsun: her eski sevgi anısı geldiğinde kendine bir yıldız haritası çizer gibi dur, önce nerede takıldığını tespit et. sonra git elini yüzünü yıka, yeni bir kitap al, koluna bir takı tak, hayatın devam ettiğini hatırla. evren çok büyük, sen daha büyüksün, kimsenin yörüngesine gereğinden fazla takılma. ay dünya'dan koptu da ne oldu, çekim kuvveti yerinde duruyor işte.
unutmak diye bir makam yok aslında sevgili dinleyicim, eski şarkı başka perdede en hazin yerinden devam eder. hüküm giymediysen o yolun köprülerinden caminin avlusuna gir, sonra mezesi boş kalan masayla dönerisin. en büyük büyülü hikayedir eski fotoğraflar talan edilince baş parmakla titrediklerinde düşecek ahlar farkında olsan da güz kimse bakmaz geri, vaktini bilmeyiz. ki belki de gamazedir adam, kendini bulandıran o eksiğin üstüne gitmek gereksiz kahkaha yaştır, seni şaşırtacak en güzel kısım şu; akıp gidene ağlamak kimin umurunda olacak; gamzeden vazgeç kalemin kırılacaksa da kırılacak.
(bkz:
eski sevgiliyi unutmak)
