kendini olduğu gibi kabul etmek

bu devirde bir insanın kendini sevmesi için illa bir yerlere uyması gerekiyormuş gibi hissettiriyorlar ya, asıl mesele o. saçının kıvırcığına, burnunun şekline, göbeğine laf eden çok ama birinin size 'sen olmandasın' demesi her şeyden kıymetli. illa bir tarafımızı düzeltmek zorunda değiliz, biraz nefes alıp kendimize yaslanınca hayat kolaylaşıyor.

clean girl akımının tam da iddia ettiği üzere aslı olan bir kavram olabilir ama dünyanın en zor işi bu oldu. yüzümüzde tek leke olsa takıntı yapan bizler için kusursuzluk kılıfıyla gezen biriyken bu söylemi ciddiye almak elbette gülünç kalıyor. bence muhabbet portakal gibi sevilmek değil kendimize verdiğimiz kıymetle ilgili, akne izlerimiz kel gibi düşünmeyle aşılacak hiçbir şey yok (bkz: minimal bakım rutini). hepimiz roza iziyle mücadelenin verdiği güçle kazandık bu iç huzuru. bu tarz sıkıntıların lafla geçmediğini bilmek zarar vermiyor. (bkz: kendine dürüst olmak)

pastaneyi acı tatlı bir duyguyla işletmenin verdiği sabırla çıkıyorum yola ama bu şehirde trafiğin asaleti insanı dev okul çıkışı yoğunluğuna eşit ömürlük derse götürüyor. öyle saatlerdir yerinde sayarken o dikiz aynasında içinizi kapatmayın bence bu saatte acelenin lafı olmuyor zaten kornadan ses yükseldikçe insanın içindeki tatlı dinginlik kahvemsi kıvamıyla arabada kalıyor. sırf ışıklarda kaldığımız zamanda eski sevgiliyi düşünüyorum böyle durumlarda kısa duraklamalar insanın hayat yolculuğunun kaplam bar bar barattığı bir çeşit molası gibi atam yorgunluğumu (bkz: trafik molaları şefkat ister) Kızılay'a yaklaştıkça duygularım da dahili çevre köprüsü gibi çözülüyor. bu tarz bekleyişlerde küçük şekerleme molası enfes olur mutlaka. (bkz: hazır siz beklerken bir çikolata)