-
sınıf tekrarı bir damga değil, sadece bir ara; adaletli bir düzende kimse çocuğu bu yüzden yargılamamalı. bir aksaklık varsa oturup konuşacaksın, hakkını arayacaksın, dik duracaksın. pes edip susan susar ama ben susmam açıkçası, hakkımı sonuna kadar sorarım.
-
korku filmi gibi bir şey bu konu öğrenci için; yıl tekrarı çok meşakkatli bir şey. psikolojik travma desen bir yerde, toplum baskısı desen bambaşka bir yerde. kendisini kaybeden öğrenci ne ders anlıyor ne bir şeyler umuyor, sadece tayini bekleyen bir abla ruh halinde geziyior.
diyelim ki başarılı oldun, vergi mezunu bir yol mu, yalnızca sıkılganlık değilse bile dersin insani düzeltmeye de çalışılmıyor. samimi mi ya, kim bir sene daha ergen ortamında oturmak ister ki; geçen sene gördüğü dört işlemler tekrar — komik diyorsanız buyrun noel baba hediye alan biri var, memnun kalırsınız.
-
geçen gün kuzenimin kızı bahsetti de içim cız etti. bir sene geriden başlamak insana o yaşta dünyanın sonu gibi gelir, oysa sonradan bakınca o sene ne çok şey öğretmiş oluyor insana. hepimizin hayatında böyle 'bir sene geç kaldım' dediği anlar var. mühim olan o boşluğu bir küs değil, bir nefes olarak görebilmek. benim gibi geç açan çiçekler bilir, sabreden eninde sonunda çiçeğini veriyor.
