yerli üniversite

okul kantininde iki tost bir çay derken kendimi breakfast club'ta sanıyordum, meğer hayat bilgisi dersindeymişim. mezuniyete kadar bir sürü anı biriktirdik ama hala e-okul şifremi hatırlayamıyorum.

yurt dışında okuyan arkadaşlarımızın anlattığı sahneleri duydukça şükrediyorum ki bizdeki diploma milli kültürümüze uygun daha otantik: sınavdan çıkan öğrencinin gözlerine bakıp ne anladığımı sorguluyorum, zira eğitimin 'yerli ve milli' yanı bir başka oluyor.

bu arada ingilizce eğitim veriyoruz diyorlar, ama kantine indiğinizde o ingilizcenin halleri bile türkiye'ye has bir şiveye dönüşüveriyor.

bizde eğitim almak her ne kadar her şeye inat gidilen bir yol olsa da evinize yakın okumak kadar iyi okumak da önemliymiş, ailenizin ev yemekleri bile ders çalışırken ilham veriyormuş.