yalnızlık hissiyle başa çıkmak

yalnızlık ilk duyduğunda boş bir oda gibi gelir insana; halbuki evin dekoru aynı kalsa da ışık değişir. akşamları gereksiz yere açık bıraktığın lambayı kapatmak, odayı biraz karanlığa bırakmak aslında güzel bir egzersiz. kendine kalan bu sessizlik, paniklenecek bir şey değil, düzenlenmeyi bekleyen bir plan gibidir.

insanın kendi başına geçirdiği vakti, bir odanın boşluğu gibi düşün; o boşluğu doldurmak zorunda değilsin, sadece niyet ettiğin mobilyayı yerleştir. küçük ritüeller en iyisidir: bir bardak çay, birkaç sayfa kitap, doğru düzeyde müzik. (bkz: kendinle iyi geçinmek) sonra o boşluk ne kadar ferah görünmeye başlıyor, sen de fark edersin.

bazen yalnızlık, insanın kendiyle baş başa kalıp iç sesini duyması için iyi bir fırsat aslında. tabii o ses de sürekli 'ne halt ediyorsun sen?' diye soruyorsa zor.

bazen en iyi başa çıkma yöntemi tavanı seyredip beyninle sohbet etmek, koltukta 1 saat boş boş durmak.

önce kabul et, bu bir duygu ve geçecek. kendinle randevulaş, yalnızca keyif aldığın bir şeyi yap. sevdiğin bir müziği aç, yürüyüşe çık; bazen bir insanın yerini bir ağaç gölgesi alabiliyor.