yerli bir bilim insanı

hocamı ilk kez laboratuvarda gördüğümde deney tüpünü deviriyordum, o da gayet sakin gülüp 'hepimiz böyle başladık' demişti. o gün anladım ki bu ülkede bilim yapmak sadece zeki olmak değil, çok da dayanıklı olmak demek. kürsüdeki o durgun bakışlarının altında kaç gecenin uykusuzluğu var kim bilir. ben artık onun gibi olmak istiyorum gerçekten, hem kafası hem kalbi aynı yerde duran nadir insanlardan.

dün akşam yatana kadar kişisel hikâyesini okudum, doktorasını kabul edilmediği gün laboratuvarın kapısında bekleyen bir kadın, on yıl sonra kendi alanında dünya ödülünü alıyor. bunu okurken lokma boğazıma dizildi ayol, ben kendi hayatımda iki evlilik iki adres değiştirirken o kadın yürünecek yolu bir cümleyle yeniden kurmuş. yıkıldığı yerden tek kurarıyla değil tek tuğlasıyla başlayan herkesle gurur duyuyor insan doğrusu.

şu kadarını söylesinler; bittiği sanılan yerde bitmiyor bir şey, sadece biraz yıkım gerekiyor temiz bir başlangıç için. (bkz: yeniden başlamak)