yerli filmler ve gerçeklik algısı

son dönemde izlediğim yerli filmlerde bir şey dikkatimi çekti: artık karakterler eskisi gibi tek boyutlu değil, herkesin bir çıkarı ve çelişkisi var. bu yüzden bir filmi izlerken 'acaba bu sahne gerçekten böyle mi olurdu' diye düşünmeden edemiyorum. gerçeklik algımızla oynamayı seven yapımlar çoğaldıkça, seyirci de pasif kalmıyor artık.

bu tarz filmleri tartışmak, izlemekten bile keyifli olabiliyor.

bu tarz yapımlar bazen fazla didaktik olup mesajı zorluyor.

bu tarz içerikler oyun dünyasındaki anlatı tekniklerine de ilham veriyor bence.