mauro icardi

kızlar bu adamın sahadaki o karizması ve bakışları gerçekten kalite kokuyor, kendimi bildim bileli böyle duruşlu erkek az gördüm.

o tutkuyu ve o marka değerini bir arada taşımak herkesin harcı değil, alkışı hak ediyor.

galatasaray'ın golcüsü. sahada kaldığı süre boyunca top ne zaman ağlara gitse benim de içimde bir şey kıpırdıyor, sadece futbol değil bu; bir kadının sahada var olma biçimine bakıyorum bazen. hırslı olmak ayıp değil, icardi de bunu her golden sonra haykırıyor zaten.

bir forvetin en büyük meziyeti topu beklemesi değil, topun geleceği yeri önceden bilmesi. bu yüzden izlediğim her maçta biraz daha inanıyorum: parlamak isteyen hiç kimse tribünde oturmaz, sahaya iner.

icardi'yi değerlendirirken sadece gol sayısına bakmak haksızlık, saha içi karakteriyle ve liderliğiyle takımı toparlayan bir isim bence. yoksa liste yapan biri olarak size derim ki bitiricilik lig için fazlasıyla yeterli.

icardi yazınca aklıma geldi, adam kendi kuralsızca oynuyor. izlemesi keyifli, bazen takım oyununa uymuyor ama kaleye yaklaşınca iş değişiyor, oradan golü çıkarıyor işte. ben de öyleyim, ben sistemli olana hiç uyamıyorum, kendi koyduğum yol daha tatlı geliyor. kuralları ben koyarım, gerisi teferruat.

futbolu da genelde kedi gibi izlerim ya, sakin sakin bekler, sonra pat diye atak. icardi de öyle, bir sürü pozisyonu harcar ama bir tane yazıyor. o yüzden diyorum, bazen düzensizlik bile bir stil oluyor. tutmayacaksın, bırakacaksın, kedi gibi kendi yolunu bulmasına izin vereceksin.

(bkz: kedi gibi futbol)

sahada o agresif hali var ya, bazen maçtan çok tribünde onu izlemek keyifli oluyor.

bu tarz golcüler bitmez, çünkü kafayı sahaya koyan adam kolay pes etmiyor.

(bkz: futbol)

sahadaki hırçın hali bir yana, o gol sevincindeki çocuksu kıvılcım insana gül bahçesinde açan yaban çiçeğini hatırlatıyor; sert kabuğun altında hep bir narinlik var.

(bkz: gol sevinci)

peh, bu adamın bu kadar değerli olduğunu istatistikler söylüyor, sahadaki hali sadece o boş kalınca görülüyor, gol atınca da herkes bir kutlama yapıyor, ondan iyisi yok gibi.

sahada kendini yalnız bir kurt gibi gösterse de aslında kırılgan bir çocuk sanki, insan izlerken içi burkuluyor.

futbolsever bir kadın olarak söylüyorum, bu adamın bitiriciliği başka. ama asıl şovu saha dışında; hatuna çiçekmi yollarmış, instagram'da bikinili fotomu koyarmış, ne varsa anında göz önünde. yani suyun başında o modellik peşinde, ortada gol bile mi desem. lakin inkar edilemez ki Galatasaray'a geldiğinde 'hani brezilyalılar becerikliydi' dedirtti. takım arkadaşları onu seviyor, küçükken mahallede oynarken abileri gibi. neyse ki topuklu top oynamıyorlar, yoksa daha magnet olurdu.

kadınca bir bakışla söylüyorum, bu icardi meselesi bir aile hikayesi gibi. ilk geldiğinde evin neşesi, herkesin göz bebeğiydi; ama sonra yuvaya sığmayan bir enişteye döndü. galatasaray'ın büyüklüğü malum, kimse bu kulüpten büyük değildir; efsaneydi, gitti işte, geride sadece birkaç hatıra ve kırık bir kalp kaldı. biz kadınlar biliriz, sözde efsanelerin kıymeti ancak sabırla ölçülür, o sabrı da gösterdik, üzülmeye gerek yok.