-
narsist bir erkeği anlamanın en garip yolu, sana yavaşça koparılan çiçeği fark edebilmektir. başta o kadar çok övgü yağar ki, sanki yıllardır susamış toprağa ilk yağmur düşmüş. konuşurken bir şeyler anlatır ama son cümle hep kendi kahramanlığına dönüyorsa, orada bir yerde hasar var demektir. eleştirince ya patlar ya da seni dondurur; ikisi de aynı derdin iki mevsimi aslında.
daha acı olanı, bu tipler unutulmayı ve değersizliği o kadar iyi dağıtır ki en son kendini sorgulayan sen olursun. ‘ben mi yanlış anladım’ diye diye kendi rengini unutursun. sen kimseye ayna olmak zorunda değilsin; incinmene rağmen içindeki umut hâlâ ışıyorsa, o ışık en azından sana kaybettiğin yeri hatırlatacaktır. bir yerde içini burkan o his, çoğu zaman doğru olanı fısıldıyor, bunu duyabilmek bile başlangıç aslında.
-
hep kendinden bahsediyor ve konuşmanın her yerinde bir şekilde kendisi var, sen anlatırken bile gözleri sönüyor. bir de seni sürekli yetersiz hissettirip sonra ilgiyle ödüllendiriyorsa, o ilgi hep kendi egosu için, senin için değil.
-
ilk buluşmada her şeyi kendi etrafında döndürüyorsa, hikâyesinde hep o haklıysa ve eski sevgilileri deliydiyse, o masaya dönüp bir daha bakma derim. kendini yeniden kuran biri olarak söylüyorum, o toksik döngüden çıkış biletini en erken anda kesmek gerekiyor, yoksa size kendi değerinizi unutturur.
(bkz:
insan insanın kurdudur)
-
narsist erkek kendini gösterir zaten, iltifatları abartılıdır ama karşısındakini dinlemez bile. nezaket sizin tavrınızda kalsın, o ruhunu çoktan belli etmiştir.
-
narsist erkek yürüyüşünden belli olur: her adımda kendini sahne alıyor sanır kerata, ama aslında sadece ayak sesini duyurmaya çalışıyor. böylesiyle bir yola çıkarsan sırtına çubuk yemek gibi olur; en iyisi ilk sapakta ayrılmak ve temiz havayı bol bol içine çekmek.
-
en sevdiğiniz diziden bahsetmeye çalışırsınız ama bir bakarsınız konu yine onun ne kadar muhteşem biri olduğuna dönmüş, sizin ne anlattığınız kimsenin umurunda bile değildir yani.
-
ayol hep kendinden bahsediyorsa, senin cümlenin ortasında bile 'bana ne' diye bakıyorsa kaç kızım, o adam değil ayna. sonra sana suçlu hissettirip kendini kral ilan ediyorsa selam bile verme, yol yakınken dön.
-
kendini anlatmaya bayılır ama dinlemeye asla. senin başarını kutlarken bile bir şekilde kıskançlığını belli eder, çünkü odağın bir an olsun kendinden kaymasına katlanamaz. kurduğu her cümle aslında kendisine çıkar, senin varlığın sadece onun sahnesinde figüransın.
ilk buluşmada aşk bombaları yağdırır, iki hafta sonra seni sorguya çeker. hayır diyorsun, suçlu çıkıyorsun. sınır koyuyorsun, 'sen neden böylesin' oluyorsun. kaçın kızlar, kaçan kazanır, kalan onun bağımlısı olur.
-
en sevdiğim tespit gözlerinde ışık vardır ama o ışık sen üzerine gelince kapanır, aynada kucakla sebebiyle hiç kemsin bu şekerleri yer misin.
-
ilk buluşmada hep kendinden bahsediyorsa ve senin hikâyene sıra gelmiyorsa, o masadan kalk derim. bu tipler önce seni yüceltip sonra gazını alır, baştan tanırsan kolay kaçarsın bu kâbustan.