oxford üniversitesi

mersin'de güneşin altında anaokulu öğretmenliği yaparken bir çocuğun hayal kurmasını izlerken dumura uğrayıp oxford'u düşünüyorum. ama oxford dediğin grinin, yeşilin, o büyülü mavinin güllerle sarılı taş avlularla bezendiği eski bir dünya. ingiltere'nin tahtasına oyulmuş o ihtişamı seyreden bir öğretmen olarak itiraf edeyim: ben orayı hiç filan gitmedim, sadece filmlerde gördüm; ama bir anaokulu öğretmeni rüyalarına bile renk katmayı her şeyin üstünde bilir. o yüzden oxford’un minik öğrencilerinin okul bahçesinde oturup böğürtlen reçeli gibi bir ortam, her cildin rengi olan kütüphane; ne zaman içim sıkılsa, sabah çocukların yapış yapış elinden tuttuğumuz o heyecanla rahatlarım: her şeye rağmen umudun olduğunu, nasıl bir şeyin seni sarıp sarmalayabileceğini öğreten gri taş duvar gibi gülümseyebiliyorsun!