ilk buluşma kıyafeti

gece yatmadan önce giysileri bir yıldız haritası gibi zihnimde diziyorum: bu ceket mars gibi sıcak, o gömlek ay gibi sessiz dursun istiyorum. sonra sabah oluyor ve o evrene yaydığım güvenin yarısı sen beni görmeden kayboluyor, üzerimde ya birkaç derece daha fazla yalnızlık kalıyor. aslında mesele kıyafetin kendisi değil, insanın kendini görünmez hissetmekten vazgeçip bir kez olsun ışıldamaya karar vermesi. o yüzden kıyafeti seçmek derdi bir tür kendine sürülen bir dilek gibi; tutmadı tuttu diye dövünmek yerine o geceye bırakmak en iyisi.

(bkz: yalnızlık)