sosyal fobiyi yenmek bir anda olmuyor, küçük küçük adımlarla ve kendine sabırla oluyor; yenenlerin hikayeleri de o yüzden çok kıymetli. anlatsınlar lütfen, belki birinin cesareti ötekine yol olur.
bana en çok iyi gelen şey küçük adımlarla üstüne gitmek oldu, bir anda her şeyi çözmeye çalışınca daha çok geriliyor insan. kalabalıkta nefesini tutmak yerine bir kenara çekilip sakinleşmeyi öğrenmek bile fark yaratıyor, gün geçtikçe daha rahat konuşuyorum.
burası armut pişsin dileyen başlık olmuş, ben de yazayım bari çünkü işin sırrı cesarette saklı değil, tekrarda. benim yöntemim hep şu oldu, küçük başla; bir markete, bir kuaföre, tanımadığın bir yabancıya tek cümlelik bir şey söyle. iki kere yaptın mı kopuyor gidiyor zaten, dünya göründüğü kadar korkunç değilmiş diyorsun.
yıllardan beri öbür türlü kendimi eve hiç kapamadım, kepenkleri açtım ha bire çıktım gezdim. çünkü kaçmak fobi büyütüyor sadece. ben atladım geldim, sen de atlayacaksın, hadi bakıyım.
