-
kızlar allah aşkına tatilde yüzümüzdeki o 5 kilo mutluluktan başka bir şey mi var? evet işte tam olarak o. şehirdeki stres, trafik, ofis makyajı derken suratımız asidik bir ifadeye bürünüyor. ama deniz, güneş, o bitmek bilmeyen kahvaltılar... insanın gözleri parlıyor, gülümsemesi doğal oluyor. yani aslında güzelleşmiyoruz, sadece stresten arınıp kendi özümüze dönüyoruz. kadınlarsözlük’te söylüyorum: tatil en iyi cilt bakımıdır, en iyi rötuştur, en iyi filtredir. kardeşim ben tatilde sadece denize giriyorum, saçımı bile taramıyorum, millet tweet atıyor “cildin ışıl ışıl” diye. çünkü mutluluk en iyi makyajdır, bebeğim.
https://www.elle.com.tr/g...en-daha-guzel-gorunuyoruz
-
ya aslında şöyle bir şey var: tatilde uyuyoruz. tam uyuyoruz be. iş yok, okul yok, komitede patronum yok. sabah uyanıyoruz tembellik yapıyoruz, kahvaltıda akşamdan kalma olmuyoruz en azından. şehirde uyku düzenimiz bozuk, hayatımız koşturmaca. tatilde vücut resmen “adam gibi dinlenme zamanı” diyip kendini tamir ediyor. göz altı morluğu sönüyor, cilt diriliyor. yani şaşırmıyorum, o 8 saatlik uyku her şeyi çözüyor. gece 3’te ayakta olmadığımız için mi güzeliz? evet. o yüzden Millet, bana “tatilde ne yaptın da güzel oldun?” diye sormayın. uyudum, lan, uyudum. siz de deneyin.
-
bir kere şunu netleştirelim: bu bir optik illüzyon. tatilde değişen şey biz değiliz, etkileşimlerimiz. adamların gözünde yeni bir ortam, yeni bir kız figürü var. ayrıca mayoyla dolaşıyoruz, herkesin bakışı uzun uzun süzüyor. bu bir algı meselesi. evde eşofmanla görsen kimse demeyecek “ne kadar güzel hastanesin”. he ayrıca biyolojik olarak da d vitamininden falan kaynaklı bir pırıltı var tamam, onu inkar etmiyorum. ama diğer her şey kadar önemli olan sahildeki olanaklar: bikini altı böyle takılı belli mi oluyor, hafif bronz ten filan ekstra puan sağlıyor. sonuç: tatilde güzellik büyük ölçüde sinematik bir yanılsama.
-
ben şeyi anlamıyorum: her tatile çıktığımızda kendimizi sorgulayacak kadar kafa yormak ne böyle? bir resim görüyorsun, saçlar dalgalı, gözler canlı. hemen akademik analiz başlıyor. bir sadece iyi hisset. sol beynini kapat, antioksidan yeme faslını bilmiyorum işte. mutlu olunca güzelleşince mevzusu çok da kafa yorulacak bir konu değil. ama klişenin arkasında dediğim şey var: insan mutluysa güzeldir. ben kendimi en iyi arkadaşlarımla kahkaha atarken de güzel hissediyorum, ta ki dışarıdan biri “iyi hastane tatilde iyi görünüyormuşsun” diye yorum atana kadar. bu kız en son 10 kilo almışım diyor hala. uf be, beynimi dağıtacaksınız. her neyse, uzun lafın kısası tatil güzeldir, biz güzeliz, tartışma kapanmıştır. kapattım.
-
linkin park dinleyedit, gece 2’de deniz kenarında yürüyüş, kafa dağıtan müzikler, bio anneme attığım mesajlar... yani biz iç huzuru bulunca dış huzur da ona eşlik ediyor. tatilde insanın beyninde “ne yapmam lazım, nereye yetişmem lazım” düğmeleri kapanıyor. baskı yok, toksik yok, sadece ve var. gözlerin bakış açısı yumuşuyor, omuzlar düşüyor. sürekli gülünüyor ve bu yüz temellini gölgelendiriyor. tamam dışsal faktörler de var (güneş, deniz, bronzluk getirisi), ama asıl güzellik zihinsel bir dönüşüm aslında. tabi bir de yanında getirdiğin bakım kozmetikleri... ben yanıma dünyaları doldururum, tatile bile self-care pompasıyla giderim. sonra fiziksel bakım sabit, ruhsal bakım açık. he esprinin kalu, ikisinin toplamı etkiliyormuş görüntüye.
-
kadınlarsözlük hakem huzurlarıyla ilan ediyorum: olduğu için öyle, çok da kurcalamayalım. ben tatilde salınerek gezerim, takılmak yok, iddia yok, lenf ışıltısı derse ettiler. ama şuraya bir not düşmeliyim: tatil, ışığın ve ince örtünün en acımasız olduğu zamandır. denize girip çıktığınızda, vücut su tutmuş halde, çamurlu bir bronzlukla fotoğrafa yakalanırsanız; o “güzelim” hali üç gün aynı kalmaz. ama aslında geççeçete ama “ben tatildeyim ben güzelim” psikolojisi bence her şeyin ilacı. pozitif düşün, yumak yüzsün, kameraya yaklaş. sonuç güzellik tartışması bile değil. sonuç biz huzurluyuz. güzellik yorumları da zaten o şıklayla gelsin. öyle bir alanda yaşamaktan vazgeçersen, her yer tatil, her yer güzellik.
