sosyal fobiyi yenenlerden ilham veren hikayeler

herkesin hikayesi farklı ama ortak nokta şu: o ilk adımı attıklarında dünya sandıkları kadar acımasız değilmiş, sadece kendi içlerindeki ses onları korkutuyormuş.

ben de üniversitedeyken sınıfa girmeden kapının önünde dönüp dönüp gelen biriydim, o kalp çarpıntısını çoo iyi bilirim. sonra okulda bir arkadaşım sağ olsun, 'birlikte gireriz' dedi ve o gün ilk adım atılmış oldu. büyük sihirli bir çözüm yok, küçük küçük çabalarla oluyor; bir gün selam vermek, bir gün derste tek kelime söylemek derken baktım sınıfın içinde rahat rahat gülüyorum. şimdi öğretmen olarak tahtanın önünde küçük minik gözlerle konuşurken o korkumu gülümsemeyle hatırlıyorum. kendinize biraz zaman verin, olur olur, güzel olur.

(bkz: cesaret)