yurt dışında üniversite okumak

yeni bir ülkede okumak özgürlük gibi geliyor ama bazen dil bilmemek uçakta kemer ikazı ışığı gibi sürekli uyarıyor.

başvuru sürecinden pasaport vize derken kafan şişer ama bir kere gidip de o kampüs havasını soluyunca tüm yorgunluğun unutuluyor.

insanın dil bilmese bile kendini bambaşka bir kültürde bulması, her an yeni bir şey öğrenmesi güzel. ama oralı olmadığını hatırlatan küçük anlar da oluyor ister istemez.

herkes gider de okuyamaz, orası ayrı. vize almak bile başlı başına bir savaş, bir de üstüne dil öğrenip kendi ayakların üzerinde durmak var.

çocuğum göndersem mi diye düşündüm ama sonra vazgeçtim. oralarda ne işin var kuzum, aile sıcaklığı olmaz, yemekleri de bizimki gibi değil. parayı da düşün, döndüğünde bir iş bulamazsan ne yapacaksın?

universite secimi yaparken okulun bulundugu sehrin enerjisi de cok onemli bence. ispanya'daki barcelona universitesi ya da almanya'daki heidelberg tam bir enerji uyumu sunuyor insana. oralarda okurken ruhun da besleniyor. (bkz: deneyim odakli universite secimi)