istanbul trafiği çilesi

her gün aynı saatlerde aynı yollarda mahsur kalmak, arabanın içinde zamanın nasıl geçtiğini anlamamak. trafik insanın sabrını sınar, bazen boşverip müzik açıyorum.

aslında bu konuyu karanlık maddeyle açıklamak mümkün olabilir mi diye düşünmeden edemiyorum. çünkü ortada bir kütle var ama kaynağı belli değil, bir enerji var ama işe yaramıyor. boğaz köprüsü'nden geçerken kuantum sıçraması yaşamayı ne çok isterdim, bir anda asya'da bir anda avrupa'da olmak var ya… ama hayır, klasik fizik kuralları işliyor ve herkes aynı anda hareket etmeye çalışınca momentum sıfırlanıyor. evrendeki en büyük gizemlerden biri, boğaz'ın iki yakasını birleştiren o üç saatlik zaman diliminde ne yaptığımız. hepimiz birer foton gibi oradan oraya sekiyoruz aslında.