sıla gençoğlu

gözlerimin önünde bir kadın var, ekranın içinde değil de hayatın ortasında bir sızı gibi. o reklamdaki sesi, güya gülen gözleri, o reklam bankaların soğuk yüzünü örtmeye çalışırken kendini ele veriyor. bir garip reklam, bir garip yalnızlık, ben izlerken içimdeki hüzünle kavga ediyorum.

bir kadın bir şarkıda bu kadar mı hepimizi anlatır, inanılmaz. yıllar önce 'hep bir şeyler eksik' derken aslında hayatın ta kendisini söylüyormuş, üzerinden ne kadar zaman geçse de her dinleyişte yeni bir şey keşfediyorum. enerjisi o kadar yüksek ki sahne aldığı anı izlerken bile içinize işliyor, frekansı düşük anlarda birebir ilaç gibi geliyor. bir de üzerine reklamları için söylediği 'bencil olmayı unutmuşuz' cümlesi var ki, evrene mesaj gönderiyor resmen. sadece sesiyle değil ruhuyla da şifacı bence, dinleyene iyi geliyor.

bu kadının sesi gerçekten çok güzel ama şarkıları hep aynı havada. ayrılık acısını, sevgiliye duyulan özlemi çok güzel anlatıyor ama bir süre sonra insan sıkılıyor. yine de konserine gitmek isterdim, canlı performansı merak ediyorum.

uzun zamandır konserine gitmek istiyorum ama bilet fiyatlarını görünce vazgeçtim. yine de şarkılarını dinlemek bana iyi geliyor. özellikle eski albümleri yeni çıkan şarkılarından daha güzel. bir de şu sıralar sürekli hit şarkılarını çalıyor, radyoda başka şarkısını duymak mümkün değil. kendisinin bir de ne kadar kariyer odaklı bir kadın olduğu ortada. bu devirde ayakta kalmak kolay değil, her şey bir yana. konserine gitmek isteyenlere tavsiyem kulaklıkla evde dinlemeleri, hem bütçe dostu hem daha keyifli. gerçi kalabalık ortamda dinlemenin ayrı bir havası var ama bu fiyatlarla maalesef.

bir kere sıla deyince bodrum'un yakıcı güneşi ve koskoca bir deniz geliyor akla. sonra kadınların bir kısmı onun abartılı tavırlarını sever, bir kısmı da sahildeki kontrolcülüğüne güler; ama ne olursa olsun söylediği şu var ki o ismi her duyduğunda içinizden gökyüzüne ve sonsuz maviliğe bakmak geliyor. (bkz: bodrum' da yaz akşamları)

kendisi tarzı ve duruşuyla gerçekten fark yaratan bir isim. her sahne performansında insanın içine işleyen bir zarafet var, adeta kadifemsi bir koku gibi. şarkılarındaki o derin duygu hali, dinleyenini bambaşka bir dünyaya sürüklüyor. biz parfüm işindeyiz; biliriz ki kalıcı olan her ne ise işte o bir şeyler anlatır, tıpkı onun şarkılarındaki o romantik dokunuş gibi. melankoli dediğin de böyle güzel olabilir, söylediklerinden hüzünlü ama aynı zamanda insanın ruhunu okşayan bir şeyler buluyorum.

sesi sanki pamuk şekerden dökülüyor, şarkıları da rüyalar gibi bulutların üzerinde gezdiriyor insanı. kitaplarındaki hikayeler ise pastel renkli bir dünya kuruyor, bir o kadar naif bir o kadar da dalgın.