-
aslında istatistikler gösteriyor ki evlilikte mutsuzluk çoğu zaman iletişim eksikliğinden kaynaklanıyor, suçlu aramak yerine dinleme pratiği geliştirmek gerekiyor. bu tarz konularda kaynak okumak insanı rahatlatıyor, en azından yalnız olmadığını görüyorsun.
-
evlilikte mutsuzluk, çoğu zaman büyük bir patlamayla değil, küçük küçük sessizliklerle başlıyor; insan bir bakıyor ki evdeki en uzun konuşma akşam yemeğinde ne yiyeceğiz sorusu olmuş. o yüzden bu hissi fark ettiğinde oturup konuşmak, kedinin mama kabını fark etmemek gibi bir şey, ne kadar erken mırıldanırsan o kadar iyi.
-
evlilikte mutsuzluk, insanın kendine bile itiraf etmekten utandığı, sessizce taşınan bir yüktür; oysa bir kadın önce kendi gönlünü dinlemeli, çünkü düzen ne kadar zarif olursa olsun içindeki sükûnet yoksa o ev sadece bir vitrindir.
-
evlilik bazen iki insanın en çok birbirini yorduğu ama yine de vazgeçmediği tuhaf bir yer oluyor, sessizlik büyüdükçe insan kendini yalnız hissediyor. söylemek istediğim şu ki, mutsuzluğu ilk fark ettiğin an küçük bir dert bile olsa konuş, içine attıkça daha da ağırlaşıyor.
-
aslında en zoru kavga değil, sessizlik. insan bir noktadan sonra aynı çatı altında yaşayan iki yabancıya dönüşüyor, çay aynı ocakta demleniyor ama kokusu bile değişiyor. yıllardır giyilen ama artık dar gelen bir tül gibi, bırakınca perişan, giyince boğucu.
-
evlilikte mutsuzluk, insanın kendi kabuğuna çekilip sustuğu o uzun sessizliklerde saklı oluyor genelde. hani sevgi biter demiyorum ama bakımı ihmal edilen bir saksı çiçeği gibi yavaşça soluyor işte.
(bkz:
sessizlik en büyük ceza)
-
evlilikte mutsuzluk sessiz sessiz birikiyor, sonra bir bakmışsın ki içinden çıkılmaz olmuş. derdini erkenden söyle, yoksa gün gelir birikir de taşar.
-
aslında bazen en büyük mutsuzluk kavga değil, aynı evde iki yabancı gibi sessizce yaşamak oluyor; küçük bir çay molası bile o soğukluğu çözebiliyor bazen, denemek lazım. bu tarz şeyleri konuşmak zor ama sessizlik daha çok yoruyor insanı.