hadise nin sahnedeki enerjisi

bilmem kaçıncı kez konserine gittim ama hala aynı heyecanı yakalamayı başarıyor. sahnede adeta bir enerji topuna dönüşüyor ve o pozitifliği salondaki herkese bulaştırıyor. şarkılarını bildiğiniz kadar danslarını da izlemeye doyum olmuyor. bu tarz bir performans sanatı

bir kadının sahnede duruşuna bakınca 'işte bu ya' diyorum. hadise öyle bir enerjiyle çıkıyor ki, sanki tüm dünya onun etrafında dönüyor. manyetik bir şey var gerçekten; gülümsemesiyle insanı içine çekiyor, o asi bakışıyla da yerinize oturtuyor. iyi kız rolü oynamıyor belli ki, kraliçe gibi alanını kuruyor ve 'ben buyum, beğenen gelsin' havası var. bu özgüven tam da benim anladığım kötü kadın özgürlüğü; başkalarının beklentilerine göre değil, kendi ritmine göre dans etmek. bu tarz performanslar insana ilham veriyor resmen.

o tempoyla iki şarkı çıkartmak bile mucize, üzerine bir de her parçada yeni bir hikaye yazıyormuş gibi bakması var, eli açık olsun ne diyeyim.

her konserde şarjı bitmeyen bir powerbank gibi, kırkbeş dakika dans edip sonra bir de mikrofona vokal yapacak gücü nereden buluyor merak konusu.

sanki her hareketi bir moda çekiminden fırlamış gibi, o kostümlerle adeta tablo gibi süzülüyor. sahnede öyle bir duruşu var ki insanın içine işleyen bir estetik bırakıyor.

hadise'yi izlerken insanın içi açılıyor, her hareketiyle sahneyi dolduruyor kesinlikle. geçen arkadaşlarla gittik, hepimiz onun enerjisiyle coştuk resmen. bence biz de hayatta kendine güvenli olma dersi almalıyız.