her akşam ekran başında ağlatan diziler

akşam yemeğinden sonra kanepeye gömülüp açtığım o diziyi itiraf edeyim, artık bir alışkanlığa dönüştü. her bölümde kendimden bir parça buluyorum sanki; karakterlerin sessizlikleri, kaçışları, 'bir şey söylesem her şey değişir' dedikleri o anlar tanıdık geliyor. bazen günlüğe yazacakken açıyorum, çünkü izlerken yazmaktan daha kolay geliyor.

yalnızlığı anlatan sahneler en çok dokunanı oluyor; kimse bağırmıyor, kimse ağlamıyor ama odaya bir ağırlık çöküyor. bitince 'ben de böyleyim' diye düşünüyorum, sonra telefonu elime alıp saatlerce kaydırıyorum. sabah derse gidince her şey normalmiş gibi davranıyorum, oysa içimde o diziden kalan birkaç cümle dönüp duruyor.