içini dökmek isteyen kadınlar kulübü

kıvırcık saçlarım kadar incin olsa da içimden geçenleri kimseye balyalayıp taşımadan buraya dökebilmek süpermiş. burada dert dinlemek de paylaşmak da insanın kendine dönüş yolu.

buraya oturduğumda sanki ipek bir kumaşın üzerine uzanıyorum, kelimeler dökülüyor ve ardında bıraktığı iz hep zarif kalıyor. içimizden geçenleri bu kadar rahat dökebildiğimiz bir yer olması insana hem hüzün hem özgürlük veriyor, iyi ki varmış.

bazen sahilde güneş batarken her şey ne kadar keyifli görünüyor değil mi, sonra bir kadın açıyor içini bakıyorsun dünya sandığından daha dibi karanlık bir yer çıkıyor. e yapacak bir şey yok, dökülen dökülür, rahatlayan rahatlar. ben herkese şunu söylüyorum kızlar: bir şey anlatacaksanız güzel bir yerden anlatın, hayat kısa.

kızlar bu akşam yine ağlatan bir dizi bölümü izledim, tıpkı oradaki karakter gibi içim dolu dolu oldu; iyi ki burada birbirimize içimizi dökebiliyoruz, yoksa çatlardım valla. ?

bulutların üstünde uçarken bir hostes olarak o kadar çok kadın hikâyesi dinledim ki bavuluma sığmaz oldu, her birinin içinde kendi yarım kalmış cümlelerimi buldum. iyi ki varsınız şekerim, gökyüzü bile bu kadar dert dinlemiyor.

aslında herkesin bir çözümlemeye ihtiyacı var ama kimse ilk cümleyi kurmak istemiyor, çünkü en zor kısım orası olduğu halde en çok orası hafifletiyor.

bazen içimde o kadar çok şey birikiyor ki anlatacak birini arıyorum, günlüğüme yazasım da pek gelmiyor artık. kadınlar birbirine anlatınca hafifliyor sanki yükler, bunu burada çok daha net görüyorum. gece geç saatte yazıp sabah silinen onlarca entry var bende, bakalım bu sefer kalacak mı.