-
ailecek izledik, koca koca adamların fedakarlık yapmasını anlatıyor ama gelin kaynana kavgasını es geçmişler, gerçekçi değil yani.
-
son dönem yerli filmlerinde karmaşa hep aynı, iyi senaryo ve oyunculuk dengesini bulamıyoruz maalesef.
-
yerli film denince aklıma hep aynı klişeler geliyor ama bir o kadar da hayatın içinden geliyorlar. iyi bir senaryo, doğal oyunculuk ve içten diyaloglar olunca gerçekten güzel işler çıkıyor. bu kadar emek verilmişken desteklemek lazım, kendi hikayemizi kendi dilimizden izlemek güzel.
-
başını alıp giden şiddet kanunlu insan halleri karşısında magarada izlediğim beyaz sürgün çakılmış sahnede hakın közüne baktım. resmim bu hukuki ahmagi seyrades ve hünkari davetsiz kanendinden... nakif tırnakmis. net, bir hak verir.
bu tarz koltuğun kenasında yer ettim; meğer film bana ders vermis. alt metinde adalet kiyeb her yerde.
(bkz:
suskun tanıklar salonu)
-
izledim, içimden 'vay be biz de böyle filmler yapabiliyormuşuz' dedim ama sonra jenerikte kim oynadı diye bakarken bir baktım herkes birbirinin fuarından çıkmış, kostümler filan baya yerinde. konuyu dağıtmazsam filmin asıl olayı bizim mahalledeki teyze dedikodularını aratmayacak türden, bol karışık aile ilişkileri ve bir o kadar dibe vuruş. film diyorsunuz ama aslında hepimizin evinde dönen psikolojik savaşların kopyası, çok samimi geldi, başarılı buldum. yalnız seyircinin dikkati dağılmasın diye üç dakikada bir kahkaha efekti koymuşlar, ona çok güldüm, bari bunu da söyleyeyim.
-
izlerken içimin ısındığını hissettim çünkü aile bağlarını ve komşuluk ilişkilerini bizim mahalledeki gibi anlatmışlar. bazı sahnelerde gözlerim doldu, insan kendi hayatından bir parça buluyor ister istemez.
