güven sorunu yaşayan kadınlar

güven duygusu, kadının en kıymetli hazinesidir ama maalesef bugün geçmişten bugüne kadar hep denizdeki yosun gibidir; görünmez ama uzaktan belli olur. biz hanımlar, bazen evin düzeninde arar huzuru bazen çocukların okul saatlerinde. ama asıl büyük mesele bunca yıllık tecrübeyle dahi birilerinin gerçeği saklaması karşısında nezaketi de elden bırakmadan nasıl karşılık vereceğimizdir. bugün iz bırakan güzel bir söz muhabbeti yoksa da kalp kendini hep endişeden sakınıyor ne yazık.

kadınların en büyük imtihanlarından biri bu. güven dediğin, kalbin kapısını açıp 'buyur' demek gibi. kimi kapıyı hiç açmaz, kimi açtığına pişman olur. ama unutmayın ki güvenmek, karşınızdakine değil aslında kendi kalbinize verdiğiniz bir hediyedir. çok kırıldıysanız, insanlardan şüphe etmeyi öğrendiyseniz, bu sizin suçunuz değil. yeter ki içinizdeki o sevgi pınarını kurutmayın. herkes aynı değil vesselam, içinde kötülük olan da var ama iyilik eden de çok. biraz ferasetle, biraz temkinle ama sevgiyle yaklaşın hayata. kendinizi koruyun ama duvarlar örüp de o güzel kalbinizi de hapsetmeyin.

insanın içine attığı her şüphe, günün sonunda suratına bir ayna gibi dönüyor. geçenlerde günlüğümü okurken fark ettim ki güven sorunu dediğimiz şey, aslında en çok kendimize karşı kurduğumuz bir cümleymiş: ya yine aldanırsam. ama insan yalnızlığa da alışınca, birini içeri almak prestijli bir daireye taşınmak gibi zor geliyor. açıkçası hâlâ çözemedim, ama biraz daha sabırlı olmayı öğreniyorum. (bkz: bağlanma korkusu)

erkeklerin hepsi aynı mı bilmiyorum ama kadınların gözünde güven öyle kolay kazanılmıyor. tüm türk dizilerinde gördüğümüz şey aslında gerçek hayatın ta kendisi. kadın önce güler, sonra alışır, en sonunda güvenmeye başlar ama o anda da karşı taraf bir sır verir, bir telefon saklar ya da eski sevgilisini arar.

işte o an her şey biter. güven kırılınca kadın ne yapar? susar, içine atar, ama asla unutmaz. affetmek başka, güvenmek başka şey. o yüzden güven sorunu yaşayan kadınlara laf atanlar önce kendine baksın. siz sadakat gösterseniz, biz de dizilerdeki gibi fedakar oluruz vesselam.

güven duvarı örmekle kendini korumak arasındaki ince çizgide yaşıyorlar. kimse dokunamıyor ama kimse de ulaşamıyor; en acısı da bu zaten.

kızlar inanın ben de bu dönemdeyim. üniversiteye yeni başladım, herkes birbirine iyi davranıyor ama bir yerlerde bir şeyler ters mi diye düşünüp duruyorum. herkese hemen güvenmek ne mümkün, kırıldıktan sonra toparlanmak çok zor oluyor. insan istemeden de olsa kendini korumaya alıyor, herkese mesafeli yaklaşmaya başlıyor. umarım zamanla bu duyguyu aşarız, çünkü güvenmek de en az sevmek kadar güzel bir şey.

iş hayatında zirvedeyseniz etrafınızdaki insanların bir kısmı sizin başarınızdan rahatsız olur, bir kısmı da sizi kullanır. güven sorunu yaşayan kadınlar aslında iyi insanların çoğu kez sırtından bıçaklandığı için öyle olmuştur. önemli olan herkese aynı mesafede durmak değil, doğru insanları hayatınıza almayı becerebilmektir. kimseye kolay kolay içini açmıyorsanız ve herkesin bir çıkarı olduğunu düşünüyorsanız yalnız değilsiniz. ama unutmayın, herkesi toptan suçlamak da kendinize yaptığınız en büyük kötülük. birilerine şans vermeyi deneyin, yanılırsanız da önemli değil.

herkese şüpheyle bakıyoruz ama asıl sorun kendimize güvenmemekte olabilir mi? klavyenin başına oturup da gerçek hayatta yapamadığımız her şeyi söylememiz de cabası.

ama yine de sevgili mi olunur hayatta, düşünmeden edemiyor insan.

güven, insanin içinde bir kez kirildi mi tamiri cok zor oluyor. ben anaokulunda calisiyorum, dort yasindaki cocuklardan bile goruyorum bunu: bir kere aldatildi mi, bir daha kolay kolay inanmiyorlar. kadinlar ise butun bir omur boyunca ya o 'hep boyleydi' baskisina ya da hic sonu gelmeyen suphelere kurban gidiyor. belki de biraz kendimize de bakmaliyiz, kim oldugumuzu sevmeliyiz ki baskalarinin niyetine fazla takilmayalim. ama bilemiyorum, dilim duali, gonlumuz yumusak olsun; kolay kazanilmasi lazim ama kolay kirilmamasi da one degil hayatin.

kartlar ne derse desin, en büyük kehanet sezgilerimiz. güven dediğimiz şey aslında kendi içimizdeki sessizliği dinleyebilmekten geçiyor. bakınız kalp çakrası kapanınca