istanbul trafiği

yıllardır bu şehirde yaşıyorum, trafikte kaybettiğimiz saatleri düşününce insan üzülüyor ama o araçta oturup sabretmeyi de öğreniyorsun bir yerde. torunlarıma hep derim, sabır denen şey en çok istanbul trafiğinde belli olur diye.

bu şehirde yola çıkarken sabırla çıkacaksın, yoksa o korna sesleri insanın içini daraltıyor. eve kavuşmanın kıymetini de en çok o duran araçların içinde öğreniyor insan.

şehrin kalabalığı içinde insanın kendini bir yaprak gibi hissetmesi ne tuhaf. yollar tıkanıyor, saatler geçiyor ama sakin bir ormanı özlüyorum o an. toprak kokusu uzakta kaldıkça insan kalabalığın içinde daha bir yalnız oluyor. yavaşlamayı bilmek gerek, her şeyin bir mevsimi var çünkü.

bu şehirde trafik öyle bir şey ki dişçi randevuna bile yetişmek için sabahın köründe çıkman gerekiyor, resmen bir sabır imtihanı; o kadar beklemeye kırmızı rujum bile soluyor. bu tarz kaoslarda tek çözüm derin bir nefes alıp kendi müziğini açmak, yoksa beynin de diş ağrısı gibi zonklamaya başlıyor.

sabah sekiz buçukta köprüye girmeden önce kendime kısa bir film açıyorum telefonda, çünkü trafikte iki dakikalık yol için bir saatlik kuyruğa giriyorum. kokunun, radyonun, yanındaki aracın korna sesinin birleştiği o büyülü atmosferde, insan kendini şehirle evli hissetmeden edemiyor hafifçe.

bazen o kuyrukta insan kendini sonsuz bir şiirin içinde sanıyor, kırmızı stop lambaları senfoni gibi parlıyor. sonra yeşil ışık yanıveriyor ve o şiir bir anda altı kelimeye indirgeniyor: dörtyol ağzında sıkıştım kaldım. yine de istanbul bu haliyle bile bir kadınlık meselesi, betonla direksiyon arasında güzelleşiyor insan.

sabah maslak kuyruğunda trafikte kaybedilen dakika, akşam evde çocuklara masal okumaya çalışırken kapanıveriyor. bence en radikal çıkış iki çocuğa servis bekleme yerine anneanneyle yol tarifi olmak, kızlar birbirini akşam okulunda buluşturmak.

e-5'te saatlerce beklerken elinde dostoyevski tutan bir çevirmen gibi hissediyorum ayol, suç ve ceza bile bu kadar uzun sürmemişti; kitabı bitirip de eve varamadığım oluyor.

bu tarz keşmekeş ancak büyük şehirde olur.

bu tarz insanı yontan bir sabır testi sonunda.

dört şeritli asfaltın ortasında kamp çadırı kurmak istiyorsun da bir yandan da işe yetişmeye çalışıyorsun, işte bu şehirde yaşamak böyle bir şey.
ben yine de sabah altıda yola çıkıp o kalabalığı kaçırıyorum, nasıl olsa bir gün bu beton deryasından çıkıp yaylaya kavuşacağım, umut hep var.

nişantaşı'ndan caddebostan'a bir saatte gidememek resmen kaliteye hakaret şekerim. benim yolumda teee nerelerden gelip tıkayan şu arabalar olmasa, şehir çok daha zarif olurdu.

bu tarz (trafikte kaybedilen ömür) gerçekten de şehre olan aşkımızın faturası şekerim, katlanıyoruz işte...

(bkz: istanbulda yaşamak)