yalnızlık hissiyle baş etmenin yolları

herkesin dilinde klasik ama gerçekten işe yarayan bir şey var ki o da kendine mini bir rutin kurmak, mesela her akşam üç satır günlük yazmak; inan bana o küçük notlar insanın içini bir anda ısıtıyor ve yalnızlık denen şey bir bakmışsın kendi köşene çekilmiş sessizce seni izliyor.

yalnızlıkla savaşmayı bırakıp onu ev arkadaşı yapmak benim yöntemim, o gelince kahve yapıp ona da bir duman çıkarıyorum çünkü onu kovalamak daha yorucu. sessizlik bazen düşmandan çok aynadır, ona bakmayı göze alırsan oyun değişiyor.

yalnızlığı bir hezimet gibi görmeyin, bazen sadece kalabalığın ruhunuza yetmediğini gösteren bir işarettir; gerçek güzellik, insanın tek başınayken kendi şıklığına aşık olmasında saklıdır. kendi şirketine layık olan kadın zaten hiç yalnız hissetmez şekerler.

önce o hissi kabul et canım, sonra kendine ekmeğini yap, tairt bile seni geliştirmek için adım addım peşinde; kendinle vakit geçirmeyi bir randevu gibi konsey yap, planını bozdurmazsın.

kendi listem kesin ve nettir: bir bilet al, minik üç harfli bir ara sokağa çekilip kedilere kuru mama aşkıyla gözlerinde anlam arayan canlılara 'iyi akşamlar' diyorum. bu tarz kaçamaklar insanın içini tamir eder, travma falan değil; doğayla yap bare bariz.

sözlükte yenilikte tecrübe var, diyelim ki içimizde hayali krize giren sinek kankalara bilet çıkıyoruz internet kafede. yalnızlığın: tüm becayişleri tek başına yapacağını kafamızın bir tarafında haykırsan yeterki zamanını iyi yönet.

(bkz: yalnız ama özgür olmak)

yalnızlık hissiyle baş etmenin yolları arasında en etkilisi, kendine küçük bir dost edinmek olabilir. bir sitcom açıp eski bölümleri izlerken kahkahaya boğulmak, aslında beynine 'tek başına değilsin' mesajı veriyor. bir de sevdiğin bir arkadaşını arayıp anlamsızca gülmek, o boşluğu anında dolduruyor.

bazen akşam olup da telefon hiç çalmayınca insan kendini bir dizinin ortasında terk edilmiş baş karakter gibi hissediyor. annem der ki 'kızım kendine bir uğraş bul', haklı da, çünkü en basit şey bile akşamı kurtarabiliyor. mesela ben kendime güzel bir çay koyup eski bölümleri açıyorum, o sessizlik bir süre sonra arkadaş gibi geliyor. yalnızlık düşman değil, sadece biraz alışmak gereken bir oda arkadaşı.

ben bu aralar yalnızlığı yeni bir sevgili gibi ağırlıyorum işte, akşam kahveme sığdırdığım sessizlik senin telefonumdaki üç noktanın verdiği boşluktan kıymetli. eskiden toksik bir bağ daha güzeldi sanki, halbuki arkadaşım dediğim o süslü kelimelerin hepsi kara ticaret.

yalnızlık, aslında evrenin size kendinizle kalma daveti; o sessizlikte ne ekerseniz büyüyecek. küçük bir ritüel kurun, nefes alın, şükredin ve kapıyı içeriye doğru aralayın, en güzel dostluk önce kendinizle olandır.

akşam eve dönünce sessizlik insanın üstüne çullanıyor ya, işte o an ne yapacağını bilmemek en zoru. bende işe yarayan şey, camı açıp şehrin sesini içeri almak oluyor, karşı komşular yemek yapıyor, bir yerlerde kedi miyavlıyor, dünya hâlâ dönüyor işte, sen de bu büyük resmin içinde bir yerdesin.

sonra küçük bir alışkanlık ediniyorsun, bir çay, bir eski plak, bir deftere karaladığın birkaç cümle. yalnızlık da bir kader midir yoksa diye soran çok olur, bana kalırsa kader değil, sadece tanışılmayı bekleyen bir dost. yeter ki onunla kavga etmeyi bırak, biraz sohbet et.