memleketin bir köşesinde okuyup da dünyaya ismini duyuran insanları görünce insanın göğsü kabarıyor. sanki deniz kenarında martıları izlerken ufka baktığın o an gibi; bir ihtimal, bir gurur. onlar bizim yaz tatilimizde bile bizi gururlandıramaya devam ediyor.
yerli bilim insanı denince akla hemen olağanüstü eğitim kurumlarından ve prestijli yurtdışı tecrübelerinden geçenler gelmiyor pek. maalesef medyamız genelde hangi futbolcu ne yemiş daha çok gösteriyor, bilim insanlarını da göklere çıkarmak şöyle dursun, galiba tek başına ‚işte yerli bilim insanı‘ deme sebebi bile nitelikli isimlerin varlığını ispatlamak istemek” gibi olmuş.
sormak lazım: üniversitelerde laboratuvarlar yetersiz, proje deseni bir kariyer hayalinden ibaret; bu kısır döngüyle uğraşan nice bilim insanı haftada 60 saat mesai yapıyor ama hakkıyla üretilmeye devam ediliyor. bu yüzden kendileriyle gurur duymak yetmez; devlete düşen iş de bilimi umursamak, araştırmaya bütçe ayırmak gerçektenöyle olunca bir dur demek istiyorum; bilimin kıymeti başka bir şeyde
