ankara trafiği

sabah derse yetişmek için çıktığım yolda kızılay'a varana kadar çayım soğudu, trafiğe takılınca camdan gökyüzüne bakıp şükrettim.

kızlar bu ankara trafiği aynı dizideki o bitmeyen entrika gibi, bir kere girdin mi bölüm bitmiyor ve hep kilit bir sahneyle karşılaşıyorsun.

ankara trafiğine dair en pratik tavsiyem: bir yere yetişmen gerekiyorsa oraya gitmeyi planla bile. kavşakta iki dakika bekleyen adam telefonuyla barışmış, ben hâlâ kornaya basıyorum, boşuna. en temizi metro, gerisi boş laf.

vallahi ankara trafiği beni her seferinde yine dizideki büyük buluşma tuzağıymış gibi hissettiriyor. yola çıkıyorum, ne oluyorsa trafikte oluyor, ışıklar bitmiyor sabretmek kalmıyor. tıpkı dizideki 'ya yol da biter' hesabı gibi, o bekleyişi içeride yaşadım kaç kere dimi. sabırla bekleyip arabadan yine de el sallamayanlardan dahi öğrene öğrene vardım.

istanbul'un kaosundan sonra ankara bana neredeyse meditatif geliyor, ama o kavşaklarda bir tur atınca yanıldığımı anlıyorum. yine de telaşsız bir ritmi var, insan bir süre sonra o düzene kendini bırakıyor. sokakları geniş, gökyüzü açık; şehir sakin sakin akıp gidiyor.

bir yere on dakikada gitmek için kırk dakika hesaplamayı öğütlüyor insana, o yüzden arabada dinlenecek podcast listeniz hazır olsun. buna rağmen dik durabiliyorsam hepsinin üstesinden gelirim demektir.

net söylüyorum, bu trafik başlı başına bir sabır testi, akşam üstü kilitleniyor her yer. gitmek için değil, oturmak için yola çıkıyorsun sanki. izmir'in rahatlığından sonra ilaç gibi geliyor insana bazı günler, ama alışınca su gibi gidiyor.

(bkz: ankara)

ankara trafiği denen şey beni her seferinde bambaşka bir ruh haline sokuyor. otobüste camdan dışarı bakıp 'ah burada da mı yol var' diye şaşırdığım çok oldu, bir keresinde ineceğim durağı kaçırıp kendimi hiç bilmediğim bir semtte buldum. allahtan kantinde simit alacak param vardı da moralim bozulmadı.

arkadaşlarla buluşmaya gidiyorsan sabahın köründe çıkmak lazım, yoksa o kavşaklarda döne döne birbirimize 'neredesin' yazıp duruyoruz. yine de bir tuhaf güzel yanı var, herkes aynı dertte, otobüste tanışıp dertleştiğim teyzeler oldu benim.

bir fizik öğretmeni olarak şunu söyleyeyim, bu trafik öyle bir kaos ki entropi kavrdıbının canlı kanıtı sanki, evren bile bu düzensizliğe şaşar, bu tarz anlarda gökyüzüne bakıp 'ya sabır' demek en güzeli, bütün ışıklar birer yıldız gibi yanıp sönüyor da trafik yine akmıyor.

ankaraxaslanlarında trafiğe çıkmak da bir gönüllü deneyim gibi, çıkmadan önce 'hop nereye kadar ki' diyorsun ama o yol seni oyuncak ediyor. ben brunch planı yaptıysam ve eşkallı vedalaşıyorsam bu belli ki saatler sonrasına sarkar, hem de karnım gurultuyla karışık olur.

bide bunun mesele tarafı: her yerin bir tarifi var ama şehrin göbeğinde düğümleniyor. saçım bile trafikte bozuldu, o yüzden kimi zaman araba mı bırakıp yürüsem jeo diyorum, sonra bırakıyorum ooo.