yerli bir sporcu

yerli bir sporcu deyince aklıma, sabahın ilk ışıklarıyla antrenmana giden, teriyle toprağı yoğuran o mütevazı insanlar geliyor. onlardan öğreneceğimiz çok şey var; özellikle de doğayla iç içe performansın sırrı. lavanta tarlasında koşarak büyümüş biri olarak derim ki, bu sporcuların disiplini bir çiçeğin sessiz büyümesi gibidir: istikrarlı, toprağa bağlı ve kendi halinde.

asıl önemli olan, madalyalar ya da rekorlar değil; onların iç huzuruyla yaptığı şeyin kutsallığını bilmesi. bir koşuda rüzgarı arkana aldığında hissedersin; uzaklara değil, kendi içine koşarsın. bu yüzden yerli bir sporcuyu izlerken sadece performansa değil, o sakin yüreğe de şahit olursunuz. huzur verir, şifa verir, insana 'ben de yapabilirim' dedirtir.