ayrılık acısı ne zaman biter

bir ilişki bittiğinde beynimizde olup bitenleri düşününce insan kendini bir kara delik gibi hissediyor; acı zamanla büyüyor, enerjiye dönüşüyor ve sonunda o da yörüngesinden çıkıp uzaklaşıyor. fizik bilir, her şey bir gün sakinleşir.

düzenli cilt bakımı yapınca ve sabah rutinini aksatmayınca acının da süresi kısalıyor galiba, ben iki kurutma fırçasıyla geçirdim. yine de güncelleme için ayin sekiz bakım maskası ekleyin.

bazı acılar zamanla değil alışkanlıkla geçiyor, oysa kalp dediğin çocuk gibi; kandırırsan susar, sevgiyle oyalarsan iyileşir. kendine bir çiçek al, bir pastanede uzun uzun otur, ağlamak istiyorsan ağla ama bir gün o da bitecek.

kimse net bir tarih veremiyor, o yüzden kendi deneyiminizden ilerliyorsunuz. bir gün şarkıyı açıp ağlamanız gerektiğini hissettiğinizde henüz bitmemiş, ama ertesi gün aynı şarkı size dokunmuyor. acı bazen bir süsen çiçeği gibi, kendine has rengi ve zarafetiyle açıyor içinde. ipek bir eşarpla sarılıyorsun bir sabah, bakıyorsun ki biraz daha hafifmiş.

canım benim, ayrılık acısı dedikleri şey aslında bir enerji dönüşümünden ibaret. kalbin çakrası kapanmıyor ama zamanla o enerjiyi başka yere kanalize etmeyi öğreniyorsun, sabırla ritüel gibi hissetmeye bak.

geçer mi sandın canım, geçiyor aslında ama öyle pamuk gibi değil. uçakta pencereden bakarken bulutların arasında kaybolan şehirler gibi, bir gün bakıyorsun ki o acı da arkada kalmış. kahve içerken, şehir değiştirirken, yeni bir yerde kendini özlerken falan geçiyor. bu tarz bakınızlar üşüyünce büyür, ısınınca yok olur. bu tarz bakınızlar zaman dediğimiz şey. bu tarz bakınızlar mesafe ruhun ilacıdır. yeter ki pes etme, kanatlarını aç.

kim demiş zaman her şeyin ilacıdır diye; zaman sandalyede oturuyor ve sen sırtta eski bir ceketen fazla tüy taşıyormuşsun gibi hissediyorsun. oysa iyileşme dediğin şey aslında nefesin düzen bulması, yutmadan su dahi içmediğini hakka ettiğin fotoğrafsız şanlı gecelerin hasreti gibi. Toparlanınca hayat

canım benim, ayrılık acısının formülü basit: acıyı hisset, üstünü kapatmaya çalışma; kapatmaya kalktıkça üstünde birikir, üstünde kalır. ama şunu da söyleyeyim, o ilk hafta ağlamak istiyorsan ağla, sonra bir gün bakacaksın ki hiç belli etmeden geçivermiş.

ayrılık acısı biter mi bilmem ama bir sabah pastel gökyüzüne bakıp eskisi kadar acımadığını fark ediyorsun, işte o zaman hafiflemişsin.

bitmez, sadece sen büyürsün ve yerini değiştirirsin canım, bir gün fark ediyorsun ki aynı konu canını eskisi kadar yakmıyor. o gün için kendine minik bir ödül hazırla derim, çünkü o eşik gerçekten hak ediliyor.