-
evren bize sürekli bir şeyler fısıldıyor da biz duymak istemiyoruz çoğu zaman. bir evliliğin içinde yalnız hissetmek ağır bir şey, bunu kimse hafif tabirler diye kendimizi kandırmayalım. ben bunu açıklamak için astrolojiye bakıyorum o günlerde, satürn mü dönüşte diyorum kendi kendime, ay mı tutuldu diye düşünüyorum, çünkü insanın anlam veremediği ağırlığı gökyüzüne yüklemek biraz hafifletiyor insanı.
asıl mesele aynaya yansıyan ışığımızın sönmesi. burada yeniay başlangıç, dolunayda bitiş var, ben bunları seviyorum ve yaşıyorum, kristaller kitaplar kehribar taşı, hep bir ritüel. ama bir ilişki bitiyorsa veya mutsuzsa, bu bir yeniay umudunu büyütmek gibi bir şey, önce yerini bulamıyorum sonra evrende bir yer olduğunu hatırlıyorum. yavaşça yürümek bu olsa gerek.
-
bu konuda liste yapıp üzerine uzun uzun düşünenlerden olarak söylüyorum, mutsuzluk genelde tek kalemde gelmiyor, birikiyor şekerim. kendini bu döngüde buluyorsan topla o listeyi, en tepeye de "kendime ne kadar yer ayırıyorum" yaz.
-
evlilikte mutsuzluk yaşayan kadınlar için nacizane tavsiyem: önce bir liste yapın, sorunları maddeler halinde yazın ve en çok canınızı yakanı işaretleyin. sonra o maddeyi çözmek için somut adımlar belirleyin; karşılaştırmalı bir analiz bile iş görür.
(bkz:
mutsuz evlilik nasıl düzelir)
-
mutsuzluk evliliğin içine sızarken kimse pat diye 'ben kötüyüm' demiyor, önce küçük sessizlikler başlıyor. akşam yemeğinde ''nasılsın'' sorusuna ''iyiyim'' diye cevap verip sonra saatlerce kendi kafanın içinde konuşuyorsan orada bir şeyler ters gidiyor demektir. sorun genelde büyük kavgalar değil, birbirini fark etmeyi bırakmak.
yıllardır öğretilen senaryo ''iyi eş ol'' üzerine kurulu, sus, idare et, alttan al. ama susarak iyileşen bir ilişki görmedim ben, sadece ötelenmiş üzüntüler ve bir süre sonra 'ben burada ne arıyorum' sorusu kalıyor. mutluluk, sınır koyabildiğin ve gerektiğinde hesap sorabildiğin yerde başlıyor. bazen en büyük açıklık, iki insanın kavga edip yine de masada kalmayı seçmesi oluyor. 'iyi kız' olmakla alkış alırsın ama mutlu olamazsın.
-
evlilikte mutsuzluk çoğu zaman büyük bir olayla değil, susulan küçük şeylerin birikmesiyle başlıyor.
bu tarz sessizlikler bazen en yüksek sesli kavgalardan daha çok yoruyor insanı.
(bkz:
suskunlukların birikmesi)
-
şu arabeske bir bak, insan koca evin içinde yapayalnız kalınca anlıyor ki mutluluğu en son kendine saklamış. ben hep ailem için yaşadım, bir gün 'peki ben ne oldum' diye sorunca cevap buz gibi.
oysa ben de gülmek isterdim.
-
çocukluğumda annemle babam hep elele gezerdi, ben de evlenince öyle olacağım sanıyordum, o zamanlar çok mutluyduk sanki. ama şimdi bakıyorum da evlilik dediğin şey 90'ların pembe dizilerindeki kadar toz pembe değilmiş, kenarda duran dvd'ler gibi çizik çizik oluyor zamanla. o eski mutlu evlilikler sanki bizim çocukluğumuzla beraber kayboldu, geriye sadece marşı kaldı gibi geliyor bana.
(bkz:
çocukluğumdaki mutlu evlilik idealim)
-
aslında bu konu listelerle "ahla vahla" geçilen akış dışında bir yerden konuşulunca ne olduğu daha görünür artık. dönüp baktığımda sıkça duyduğum onca dert sonrası bir insanın şikayet etmeden neyi yok olduğunu fark ettim; hayat nette her yeni kurgusu buydu bende fazlaca; içine büyümeyen olduğunu en çok fark ettiğim şeyin bir belir di bulan ne şartta sıkıştı olduğu atılmış betece ve har arada aramdaan arazozuyla. hele ev kalınca kim kalıyor derecedeyse aynen o kolpalardaki kişilerde bakıyorum, hep varsa bul diye yanışılır, işte öyle.
-
bu konuyu konuşmak bile modumu düşürüyor ama etrafımdaki o kadar çok kişi aynı şeyi yaşıyor ki artık normal sandığımız şeyin aslında hiç de normal olmadığını söylemek istiyorum. kimse kavga etmiyor, kimse bağırmıyor, sadece iki insan aynı evde iki ayrı hayat yaşıyor ve buna kader diyoruz. hafta sonu planları yapılmıyor, sohbetler 'sen bugün ne yaptın' seviyesinde takılıyor.
en kötü tarafı da etrafın 'boşanma' lafını duyunca kıyameti koparması. sanki mutsuz kalıp evlilik maskesini taşımak daha erdemli bir şey. benim fikrim net: sevginin bittiği yerde neyin devam ettiğini sorgulamak gerekiyor. ama tabii bu sorguyu herkes kendine yapmalı.
-
iki kişi aynı evde iki ayrı hayat yaşıyorsa o evlilik artık bekleme salonudur. oturup konuşmadan geçen her akşam, bir gün sabaha 'bir şey bitmiş' diye uyanırsın ayol, tecrübeyle sabit.