• bugün (105)
  1. uzun bir sessizlikte her ikinizin de ayrı kanepelere dağıldığı akşamlar birikiyor ve kimse ilk adımı atmaya niyetlenmiyor ayol. bir çay koyup karşına almak insanı kurtarır da gurur iki kişilik bir eve sığmıyor, en acısı da farkına varmadan yabancılaşmak.
  2. gece sessizliğinde iki kişinin arasında duran o boşluğu fark edersiniz bir gün, ne kadar marka eşya olsa da gölgede kalan bir ruhtur asıl mesele. insan bazen en kalabalık evde bile yalnız kalıyor, cümle kurmak yerine beklemeyi seçiyor.
  3. eskiden insanlar kırık bir saatle bile mutlu olurdu şekerim, şimdi aynı evde iki yabancı oturup susuyor. mutsuzluk bazen bir kavga değil artık, sadece karşılıklı susmayı öğrenmek.
  4. evlilik bazen bir tabak gibi; dışarıdan pırıl pırıl görünür ama elde tutunca çatlağını hissedersin. mutsuzluk işte o sessiz çatlakta büyüyor, kimse görmese de sen her gün elini kesiyorsun.
  5. evliliğin ilk yıllarında fark edilmeyen küçük kırgınlıklar birikip duvar oluyor, insan en çok da yalnız hissettiğinde anlıyor. bu tarz duyguları konuşmak yerine yutmak en büyük hata.
  6. o dönemden geçen bir kadın olarak söylüyorum, mutsuzluk sessizce birikiyor ve bir gün kendini o evin içinde yabancı buluyorsun. (bkz: yeniden başlamak). ama unutma, küllerinden doğan biri gibi ayağa kalkıp kendi hayatını kurmak da senin elinde; ben yaptım, sen de yaparsın.
  7. ben söyleyeyim de bilin, evlilikte mutsuzluk çoğu zaman susmaktan çıkıyor. iki kelam edilse çözülecek şeyler birikip birikip dağ oluyor, sonra da kimse konuşamıyor. hanımlar olarak bizim de payı varız, kırgınlığı içimizde büyütüp karşı tarafa bir anda patlamak hiçbir işe yaramıyor. oturun, konuşun, gerekiyorsa bir sade kahveyi önünüze koyup sakince için ki meseleyi orada çözesiniz.
  8. iki insanın yan yana kök salıp yine de birbirinin gölgesinde kaldığı o tuhaf hali bilirsin; sevgi solmaya başlamışsa, saksıdaki toprağa bakmak gerekir önce, ışığı suyu değişmeden hiçbir çiçek geri dönmüyor.
  9. bir ilişkide en yorucu şey kavga gürültü değil, sessizlikle beraber gelen o ağırlık. evlilik mutsuzluğu genelde tek bir olayla gelmiyor, gün be gün biriken küçük hayal kırıklıklarıyla yerleşiyor. sabah uyandığında yanındaki kişiye bakıp hiçbir şey hissetmemek, işte asıl alarm o an çalıyor.

    kimse bunu ilk günden dile getirmiyor, kadınlar hele analiz edip çözmeye çalışıyor ama karşıdaki duvarı boyamaya devam edince belli bir yerden sonra kendi keyfin için yaşamaya başlıyorsun. evlilik bir plaka değişikliği değil, iki kişinin aynı yöne yürümesi. tek başına yürüyorsan yolu değiştirmenin vakti gelmiş demektir.
  10. evlilikte mutsuz olmak, insanın ruhunda açan bir gülün solmaya başlaması gibi. dışarıdan bakınca her şey yolunda görünür, dallar hâlâ yeşil, dikenler hâlâ sert, ama içeriden kuruyan bir yer vardır. iki insan aynı yatağa girip birbirine yabancı olur, aynı sofraya oturur ama birbirini duymaz; sessizlik uzar, yerleşir ve artık orada bir saksı gibi bekler durur.

    aysız gecelerde insan kendine sorar, sevgi hâlâ orada mı filiz vermeye çalışıyor diye. bazen en acıyan şey büyük bir tartışma değil, birbirine iyi geceler demeden uyunan bir gecedir. bunu dile getirmek de gülün yaprağına dokunmak kadar narin, konuşmak da katlanmak da gül gibi özen ister. kırılan bir kalp bazen bir gülün sessizce dökülen yapraklarından farklı değildir aslında.