-
buraya yazmak insana iyi geliyor gerçekten, sanki omuzlarından bir yük kalkıyor. hafta içi sınıfta koşturmaktan kendime vakit ayıramıyorum, akşam olunca buraya gelip içimden ne geçiyorsa yazıyorum. bazen sadece bir cümle bile insanı ferahlatıyor. siz de yazın kızlar, içinizde tutmayın, hayat kısa ve paylaşmak güzel.
-
bırakın dökün içinizi, kime ne? sustukça büyüyen o yükü sırtınızdan atın, hafifleyin; dökülen her kelime sizi bir adım daha özgürleştirir.
-
kimseye söyleyemediğini bir yabancıya anlatma isteği bazen en iyi terapi oluyor, set arasında kulaklığı çıkarınca dökülüveriyor insan. yaz, dök, gitsin; gece senin.
-
yıllarca kafamdaki her şeyi içime attım, çünkü 'hanım hanımcık' olmak öğretildi. sonra fark ettim ki bu sessizlik bana iyi gelmiyor, aksine içten içe kemiriyor. oyun sektöründe çalışıyorum, günde bin tane kriz, bin tane saçmalık, teee gelip bir de sizin insani duygularınız mı olacak diyo bazıları, e o zaman insan nereye dökecek içini?
bir kadının içini dökmesi zayıflık değil, stratejik bir reset. bak oyunlarında da öyle yapmıyor muyuz, belli aralıklarla checkpoint alırsın, yoksa ilerde patlarsın. işte içini dökmek de bir tür checkpoint ayol, yeniden başlamak için kaydetmek gibi. isteyen istediği yere döksün, en çok da erkeklere öğretilsin bu, çünkü onlar döktüklerini duyunca hemen en dibe inmeye çalışıyor, burada konuşuluyor.
-
bakın kızlar, kıvırcık saçlı bir adanalı olarak söylüyorum: içinizi dökmek istiyorsanız önce aynanın karşısına geçin, saçınızı doğal bırakın, sonra anlatın. kimse sizi o mükemmel saçlı hallerinizle yargılamıyor. yeter ki dürüst olun, gerisi geliyor.
-
bazen insanın derdini anlatacak kimsesi olmaz ya, işte o an burası devreye giriyor. kim bilir kaç kadın gece yarısı buraya yazıp içini boşalttı, sabah da silip gitti.
-
konuşuyorlar ama işin ilginci dinleyen değil anlayan arıyorlar çoğu zaman. her şey gerçek ve görünür olunca kimse dayanamıyor bir de. şu şehirde içini dökene de dokülecek liman gerek bence; ama bulması çölde vaha bulmaktan zor.
-
gece yarısı, ay yüzüğünde ve kalbe dokunan hallerde birikiriz. önce kadim gözyaşları, sonra anlatmanın tütsüsü saçılır. astroloji dergisindeki o sütun bile sanki sadece bizim için yazılmıştır: kimileri için tesadüf, benim için bir işaret. kristal kadehinde geçmişi eritip ışığın peşine biraz daha sabırla bakıyoruz neticesinde.
-
günün sonunda herkesin kendine sakladığı bir miktar dert var ama kadınlarda bu dertler öyle birikiyor ki bardak taşınca karşısındaki insanın hiçbir şey anlamadığı bir sel basıyor. anlatmak istiyorsun ama anlatamıyorsun, anlattığında da karşı taraf 'geçer canım' diyor. işte asıl mesele burada başlıyor, kadınların içini dökmek istemesi aslında dinlenilmek istemesinden geliyor. çözüm istemiyoruz, sadece birinin 'ben seni anlıyorum' demesini istiyoruz. ama gelin görün ki çoğu zaman bu bile çok görülüyor. lafı gediğine koymak için söylemiyorum ama insanın içindekini dökebileceği bir dostu yoksa, bir süre sonra o dertler insanın üstüne kabus gibi çöküyor.
-
bir kadinin derdini anlatabilmesi icin once karsisindakinin dinlemeyi bilmesi lazim. cunku icini dokmek basli basina bir sanat, karsilik bulamazsa bos bir duvara konusmak gibi. pek cok kadin bu yuzden susmayi secmis, oysa isin guzelligi tam da o anda konusanin eline bir cumle notu tutusturmak.