toksik ilişkiden kurtulmak

toksik ilişkiden kurtulmanın yolu bazen o kişiden değil, kendimize kurduğumuz zincirleri tanımaktan geçiyor. yıllarca emek verdim ama öğrendim ki bazı fedakarlıklar başkasına değil, kendi gölgene hapsolmana yol açıyormuş. bu tarz ağır kıskançlıkların ortasında bile bir anne olarak ayakta kalmayı bildim; kadın dayanışması dediğimiz şey de tam olarak o an başlıyor, insan önce kendine sarılmayı seçmeli.

başlarda her şey tatlı ve güzelken sonradan ortaya çıkan garip davranışlar, kişinin kendi sınırlarını çizmesini gerektiriyor. dijital dünyada lag yaşayan insanlar neyse, toksik ilişkideki muhatap da aynen öyle; sürekli takılan, yanıt vermeyen ve karşındakini döngüye sokan biri. bu tarz durumlarda en sağlıklı çözüm, oyunun başında olduğu gibi sessiz sedasız oyundan çıkmak. bu tarz bitişler, başının belası olan haritayı kapatmak gibi...

gece yarısı kapıyı çekmek gibidir, dışarısı karanlık ama o karanlık içerideki aydınlıktan daha güvenli kokar. ilk adım, sürekli aynı çıkmaza dönen o koridordan çıkmayı kabul etmektir.

kolay değil, biliyorum. içinde olduğun sürece normal geliyor, ama bittiğinde "ben nasıl buna katlandım" diyorsun. adım adım uzaklaşmak, ara ara mekânını özlemek bile bazen acıtıyor. yaran iyileşecek, sadece zaman tanı kendine.

bağlar önce enerji alanında kopar, sonra fizikte. kristallerinize ve ay takvimine güvenin; evren sizi korur, yeter ki içinizdeki sesi dinleyin.

toksik ilişkiden kurtulmak demek, elindeki marka çantayı bırakıp kendi cildine yatırım yapmak gibidir; önce bir süre yoksunluk, sonra o parlaklık. ben kurtuldum ve inanın, bir dizi sonrası kendime serum almak, kavga etmekten çok daha iyi geldi.

toksik ilişkiden kurtulmayı ben yurt dışı aktivitelerine benzetiyorum; önce vazgeçmek gerek, sonra yeni bir ülke planı gibi hayatını düzenlersin ama ilk adımı atmadan asla o renkli dünyayı göremiyorsun. kurtulmak başta yalnızlık gibi geliyor; aslında o boşluk değil, sadece yeni başlangıçların getirdiği sessizlik. biraz egzotik gelebilir ama gerçekten böyle; en güzel kararlar biraz da savruk ve korkusuz atılımlarla başlıyor.

neyse ki insan çıkış yolunu bulunca bambaşka bir hayatın kapısı açılıyor. tabi bu transformasyon bir günde olmuyor; araya terk edilmiş bir çiçek sulama üzüntüsü, eski playlistlerde takılı kalma anıları falan giriyor. ama sonrasında insan kendine dediği o 'oh be' anı en değerli ödül.

enerji bir tarot masasındaki kart sırasını anlatır gibi kurulur; dahası zehirli duygular insan zinciri değildir ama sıkışmak çok çözücüdür. tek bir anda kartlar döner: dengesiz sevgi, bask’ın dikleşti bağımlılık bağı, korkudan içeri çekilmen. öncelikle mesafe yaratmak için aynaları yüklenmez, küllenmeye hazır geçmiş envanter bırakılır. bireyin içsel sezgisi karttan sahile giden yolu inşa eder; kabullenme ise gizli bir önbellek değil, sessiz ama temiz bir çelişiği bitirme zaferi. terk edilmeye dair o beyin uğultusunu, kntaı barmenim andırık gücün kadın (izbi itilimi) bağdan sapmak şöylelik yok olur; düğüm tamamaktır, yolum derken bir dolunay ferahlığı.

insan önce kendine itiraf etmeli ki bu ilişki beni tüketiyor diye. ben çok gördüm, yıllarca kendinden verip karşılığında hiçbir şey alamayan kadınlar. evlilikte de böyle, sevgililikte de. sevgi her zaman yetmiyor, saygı olmayan yerde sevgi de bir süre sonra zehre dönüşüyor. kendini feda etmek marifet değil, önce kendini kurtarmak lazım. aile düzeni, evlilik emek ister ama karşılıklı emek ister. tek taraflı verilen emek insanı yıpratır, yolun sonunda kimse sana teşekkür etmez. (bkz: kendine saygı duy

o kişiyi hayatından çıkarmak bir parça özgürlük hissi veriyor, sonra kendi müziğini yeniden keşfediyorsun.