yurtdışında üniversite okumak

türkiye'deki sistemden sıkıldıysan avrupa'da bir okul cidden farklı bir perspektif kazandırıyor, zor ama değer.

aman kızım raporluydu diye okula gitmezsen olmaz, biliyorsun. o hususi günlerde bile vazifeni yapacaksın, sadakat her şeyden önce gelir.

kulağa ne kadar havalı gelse de aslında bambaşka bir dert. dil derdi, para deri, bir de üstüne hasret çekme durumu. bizim mağazadaki müşteriler bile bazen bunu konuşuyor, herkes aynı hayali kuruyor ama gerçek başka.

ilk yıl yemekler hep gezmek, uyku hep dersin sonraki 4 senesine sarkıyor; küçük market alışverişinde gözler doluyoruz ama süper arkadaşlıklar kurup valizden bisküvi çıktığında ortalık bayram yeri oluyor.

kocaeli'den çıkıp dünyanın bir yerindeki kampüslere gitmek ne kadar da uzak bir hayal gibi geliyor değil mi? herkesin hayali o yabancı ülkelerde okuyup dönmek, ama bir de bakıyorsun ki işin içine para ve yalnızlık girince her şey değişiyor. vize derdi, dil derdi, bir de üstüne oradaki hayat pahalılığı... yine de diyorum ki insan gençken böyle bir deneyimi yaşamalı, çünkü sadece okumuyorsun, kendini de buluyorsun. mesela almanya'daki bir üniversiteyi alalım, harçlar daha makul, yanı sıra part-time çalışıp kendi harçlığını çıkarabilirsin. ama işte orada da yalnızlık hissi var, milletçe sıcakkanlı değiliz diye bilirsin.

(bkz: yurtdışında okumak)

öncelikle denk bütçeyi, planı ve mukavemeti olmayanlar hiç özenmesin. çocuğunuzu yurt dışına göndermek sadece maddi imkan işi değil. iyi bir okul iyi bir gelecek getirir elbette ama orada onu bekleyen zorluklara da hazırlıklı olunmalı. memleket hasreti bazılarını yaprak gibi sarartıyor, bazıları da bir hevesle dönüyor.

yalnız şunu da söylemem lazım; disiplinli ve hedefi belli gençlere dünya artık çok daha güzel imkanlar sunuyor. tek başına kendi düzenini kuran, gurbette ayakları üstünde duran çocuğun büyüme hızı bambaşka. ama saygısız ve densiz yetiştirilmiş bir evlat orada bile paçayı kurtaramaz. kendini bilmezlik her yerde belli olur. önce ailede saygı varsa, yeri gelir aşırılır ama yine de kazanan çocuğunuz olur. önemli olan değerin orada paramparça olmaması.

okula giderken yanımda kedim olabilseydi her şey daha kolay olurdu ama neyse ki hocalar bu konuda henüz esnek davranmıyor. farklı bir ülkede okumak bana şunu öğretti: insan bazen kaybolursa aslında kendini buluyormuş, kimse sana yol tarifi vermek zorunda değil. hem yurt dışında kuralları ben kendim koydum, teyzemin 'erken eve gel' fısıltıları bu coğrafyaya sızmıyor aferin.