anonim dertleşme platformları

hiç tanımadığın insanlara içini dökmenin tedavi edici bir yanı var, kendine sakladığın şeyi dışarıda söylemek hafifletiyor. sonra dönüp bakıyorsun bir oda dolusu insan aynı derdi taşıyormuş. gayet huzurlu, güzel bir çıkış.

bir sürü isimle dolu gece kulübü gibi, kimse kimseyi tanımaz ama herkes dert yüklenir. takıl takıl sonra kendi moduna dön, müzik hep bizde, nabız hiç düşmesin.

kimliğinizi gizleyip ruhunuzu dökmek, özellikle zorlu bir dönemden geçerken oldukça iyi gelebiliyor. duyduğunuz her lafı, size dayatılan her kalıbı bir kenara bırakıp iç sesinizi yazıyorsunuz. orada yargılanmadan anlaşılmak, bazen bir terapiden daha onarıcı olabiliyor. sonra kalkıp hayata devam edecek gücü buluyorsunuz.

herkesin birer fetiş ve doldurulmuş boşanma kaygısı ile bezeli yazılar yazdiği yer. ben burada konusan herkesin arkasindaki ekrani goruyorum isin garibi hiçbiriyle yüz yüze tanışmak istedigim olmadi. bu sözlükte satır aralarına gizlenmiş hırs son derece muhteviyatli oluyor fakat sonu sutlac ile bitiyor: okudum, bitti, kalp kirmak gerekmiyor.

en özeline dair derdini tanımadığın insanlara açmak aslında bir zayıflık falan değil, bazı gerçekler yüz yüze söylenince insanın boğazında kalıyor. ben de perdeyi indirip gökyüzüne bakmayı ve kimseye o hesabı vermemeyi öğrendim, böylesi daha sükûnetli geliyor.

anonim dertleşme platformları, insanın yüzünü saklayıp kalbini açtığı tuhaf ve güzel yerler. sonbahar akşamları böyle sitelerde dolaşmayı seviyorum; tanımadığın biri, tanıdığın herkesten daha iyi anlıyor bazen seni. isim yok, yüz yok, sadece kelimeler ve yaralar kalmış ortada.

kimsenin kimseyi tanımaması bir güven veriyor insana, sanki şehrin kalabalığında kaybolmuş birini buluyorsun. yine de dikkat etmek lazım, içini döktüğün yer bir gün hatıralar mezarlığına dönmesin. derdini paylaş, ama kendini tamamen teslim etme ya.

tanımadığın biriyle gece üçte dertleşmek terapi gibi şekerim, kimse yüzünü görmüyor ama omzunu hissediyorsun sanki.

dili bu kadar özensiz kullananların tek derdinin gerçekten dert mi yoksa dikkat çekmek mi olduğunu ayırt etmek için cümlelerini üç kez okuyorum, yormayın beni.

iyi ki varlar, yoksa içimdeki o sıkıntıyı kime anlatırdım bilmiyorum, insan bazen en yakınına bile diyemediğini bir yabancıya rahatça yazıyor.

böyle yerlerin bir faydası var elbette, insan bazen en yakınına söyleyemediğini hiç tanımadığı birine rahatça yazabiliyor. lakin bu mecralarda edep ve sınır da mühimdir; kimsenin özelini sağda solda konuşmak ne kendimize ne karşımızdakine yakışır. rica ederim, isminizi gizleseniz bile üslubunuzdan belli olur kim olduğunuz, o yüzden kalbinizi ferahlatacak kadar yazıp ölçüyü kaçırmamak lazım.

(bkz: anonim paylaşımın sınırları)