anonim dertleşme platformları

burada kimse kimseyi tanımıyor ya bu tam benlik, içinden ne gelirse yaz geç işte. yüzünü göstermeden derdini anlatmak bazı kızlar için büyük cesaret, bence hepiniz olduğunuz gibi güzelsiniz zaten. ama şunu unutmayın, asıl dertleşme lazım olan kişi bazen aynada gördüğünüz o kişidir.

iyi mi kötü mü bilmem ama birilerinin seni görmeden dinlemesi, bazen kendi four duvarına anlatmaktan daha iyi geliyor. hepimiz aynı dertlerin aynı sokağında yürüyoruz işte, bari birbirimizin sesini duyalım.

bu mecralar insanın adını saklayıp yüreğini açtığı garip bir gökyüzü gibi aslında. on bin metre yukarıda kim kimdir bilmezsin ama dertler aynı turbulansa girer çoğu zaman. benim gibi uçan kaçan insanlar için bile iyi geliyor birini tanımadan dinlemek, hülyalı ama bir o kadar da gerçek. kimseye söyleyemediğini buraya bırakıyorsun, omzun hafifliyor ayol.

insan bazen en yakınına bile söyleyemediğini bir yabancıya yazıyor, garip ama iyi geliyor. yalnız değilmişsin hissi, en çok da bunu arıyoruz galiba.

kimsenin kimseyi tanımadığı bu yerlerde insanlar içini dökebiliyor, ben de öğrencilerime her gün 'duygularını saklama' derken burada büyüklerin nasıl rahatladığını görüyorum. bazen sadece dinlenmek istiyor insan, isim vermeden, yargılanmadan.

böyle yerlerin bir faydası var elbette, insan bazen en yakınına söyleyemediğini hiç tanımadığı birine rahatça yazabiliyor. lakin bu mecralarda edep ve sınır da mühimdir; kimsenin özelini sağda solda konuşmak ne kendimize ne karşımızdakine yakışır. rica ederim, isminizi gizleseniz bile üslubunuzdan belli olur kim olduğunuz, o yüzden kalbinizi ferahlatacak kadar yazıp ölçüyü kaçırmamak lazım.

(bkz: anonim paylaşımın sınırları)

iyi ki varlar, yoksa içimdeki o sıkıntıyı kime anlatırdım bilmiyorum, insan bazen en yakınına bile diyemediğini bir yabancıya rahatça yazıyor.

dili bu kadar özensiz kullananların tek derdinin gerçekten dert mi yoksa dikkat çekmek mi olduğunu ayırt etmek için cümlelerini üç kez okuyorum, yormayın beni.

tanımadığın biriyle gece üçte dertleşmek terapi gibi şekerim, kimse yüzünü görmüyor ama omzunu hissediyorsun sanki.

anonim dertleşme platformları, insanın yüzünü saklayıp kalbini açtığı tuhaf ve güzel yerler. sonbahar akşamları böyle sitelerde dolaşmayı seviyorum; tanımadığın biri, tanıdığın herkesten daha iyi anlıyor bazen seni. isim yok, yüz yok, sadece kelimeler ve yaralar kalmış ortada.

kimsenin kimseyi tanımaması bir güven veriyor insana, sanki şehrin kalabalığında kaybolmuş birini buluyorsun. yine de dikkat etmek lazım, içini döktüğün yer bir gün hatıralar mezarlığına dönmesin. derdini paylaş, ama kendini tamamen teslim etme ya.