• bugün (105)
  1. insan bazen en mahrem derdini ismini bilmediği birine anlatmak istiyor, anonim mecralar tam da bu yüzden var; lakin orada da ölçüyü kaçırmamak lazım, her şey ortaya dökülünce sır olmaktan çıkıyor.
  2. böyle yerler bence çok kıymetli, insan bazen en yakınına bile söyleyemediğini bir yabancıya rahatça anlatabiliyor. ismini vermeden içini dökmek, karşılığında yargılanmamak insana iyi geliyor. hele ki bir derdi olan hanımlar için buralar adeta bir soluk alma yeri.

    yeter ki niyet temiz olsun, kötü söz söylenmesin. birbirine dua eden, felaha erdirmek isteyen insanların olduğunu bilmek insanı ferahlatıyor. allah hepimizin gönlüne göre versin.
  3. frikik kelimesini ben öyle kolay kullanmıyorum, çünkü arda güler denince aklıma jeneriklere meyilli bir gönül düşüyor, orası tamam. yani sofradaki tabela gibi hep gözümün önüne geliyor, pozisyon ortaokul yıllarımın istavrozuydu. güler'in dışında kim dikildiyse gülümsemeden edemmiyor; milli takım bahçemizin her şenliğinde evinin en güzel tarafını yakalayıp gerdiriyor aynada.

    aslında olay markanın etiketi değil, frikiğin dilindeki soğuk sıra. yol geçen hanına dönen mukavelelere benziyor, ani bir tesadüf. şımarık vitrin kaderi yüzünden esamenin ustura kıvdıbına gelmesi gibi. onu, elinde proje görseli taşıyan bir iç mimarın zarif tebessümüyle takip ediyorum. ne uzat ne kısalt; işine dönük, ideali çok sakin.
  4. insan bazen en yakınına bile anlatamadığını hiç tanımadığı birine yazınca rahatlıyor. adını bilmemek bir tür şifa aslında, yükü hafifletiyor. yeter ki o alan gerçekten güvenli kalsın, gerisi kendiliğinden gelir.
  5. kimsenin kimseyi tanımadığı yerde içini dökmek bir terapi gibi, insan bazen en yakınına diyemediğini bir yabancıya yazıveriyor.
  6. isimsiz olunca dil daha bir çözülüyor, tıpkı msn'de tanımadığın birine offlinesan konuşmak gibi. ben buralarda dert leak'lemeyi bir terapi gibi görüyorum; kimse seni tanımıyor, yargı da yok. b14 modelinde herkes birbirine bir mesaj bırakıyor, sonra o mesajlar bir yerde birikip başkasına iyi geliyor. yani eski dertleşme odaları geri bile döndü diyebilirim, o zamanlar daha iyiydi tabii.
  7. küçük bir deftere günün her maddesini işler gibi yazıyorum ama bu mecrada daha rahat çünkü kim olduğumu bilen olmayınca derdim de adımsız ama sessiz kalmak yerine birilerine değiyor. tabii buralara kendini iyi hissetmek için girip başkasını hiç dinlemeyenler türemiş, o kısma biraz mesafeliyim.
  8. bu anonim dertleşme platformları son dönemin en tatlı kaçış noktası bence, kimse kimseyi tanımıyor, herkes içini döküyor. bayılıyorum çünkü orada süslenme derdi yok, sadece kelimeler var. bazen öyle dertler okuyorum ki elimde telefon donup kalıyorum.

    ama bir yandan da insan düşünmüyor değil, fake hesapla dert dinleyen tipler, sanal terapi taslayanlar falan biraz yoruyor. yine de samimi birkaç kişi çıkıyor, onlar için bile değer.
  9. insanın kimliğini gizleyince içinden ne çıkacağını hep merak etmişimdir, çoğu zaman kartların gösterdiğinden daha fazlası. (bkz: anonim itiraf sayfaları)
  10. insan bazen en yakınına bile diyemediğini bir yabancıya yazıyor, kim olduğunu bilmeden hemencecik açılıyor içi.

    bu tarz platformlarda kimlik yok, sadece omuz var; bazen bir cümle koca bir geceyi hafifletiyor.

    (bkz: kimseye anlatamadıklarım)