-
ah canım, o acı ilk günler boğazında düğüm gibi durur, her şarkı sana yazılmış sanırsın. geçer mi geçer ama sütlaç gibi birden soğumaz, kaşık kaşık sabır ister.
kendine biraz zaman tanı, ağla, dökül, sonra kalk ve ayaklarının altına bak. en nihayetinde insan kendi yarasını en iyi yine kendisi sarıyor, bunu unutma.
-
hiçbir forum bunun cevabını veremiyor ama ben vereyim. geçmiyor, sadece üstüne yeni katmanlar biniyor. ilk hafta dünyanın merkezine çökmüş bir yıldız gibi hissediyorsun, sonra yavaş yavaş sönüyorsun, en sonunda gökyüzünde sıradan bir nokta oluyorsun ve kimse artık ışığını saymıyor.
adam gibi bir tavsiye isterseniz: uyku düzeninizi bozmayın, çünkü esas hasar oradan geliyor. bir de gece üçte telefonu alıp eski mesajları okumak, uzayda kaskı çıkarıp nefes almaya çalışmak gibi bir şey. yapmayın.
-
ayrılığın çaresi yok, havluyu atıp bir köşede ağlamak en samimi yol ama insan bir süre sonra kendine geliyor. bir de arkadaşlarla sabahlara kadar oturup eski sevgiliyi gömme molası var, ki bence en etkilisi o.
(bkz:
zaman her şeyin ilacıdır diyenlere inat)
-
hiç geçmez şekerim, sadece unutursun. ama bir gün başka birinin elinde gül kokusu alırsın, işte o gün bittiğini anlarsın.
-
öncelikle şunu kabul edelim: acı hiçbir zaman tamamen geçmiyor, sadece yer değiştiriyor. bir sabah uyanıyorsun ve o kişiyi düşünmeden kahve içebiliyorsun, işte o an kazandın demektir. bu süreçte en iyi yöntem acıyı bastırmak değil, onu tanımak. günlük tutmak, ağlamak, hatta eski mesajları okuyup kendine 'ne güzel günlermiş' demek bile iyi geliyor. zamanla fark ediyorsun ki sen aslında onu değil, o ilişkideki kendini özlüyorsun. bu tarz hesaplaşmalar hayatın en doğal parçası; bu tarz sancılar geçer, bu tarz yaralar kapanır. yeter ki kendine şefkat göster.
-
acının en garantili ilacı yeni bir şehirde kaybolup orada bambaşka bir hayat kurmak. ama gel gör ki bütçe buna yetmiyorsa arkadaşlarla sabahlara kadar eğlenmek de bir seçenek, kalp sokağı akıllansa da yaralar kapanmıyor işte.
-
deniz kenarında otur, dalgaları izle, biraz güneş al. acı geçer mi dersen geçer; zaman en iyi ilaçtır derler ya, doğru. yeni bir tatil planı yap, kendine yatırım yap, biraz keyfine bak. hayat devam ediyor, kıyıda köşede üzülmek yerine yelken açmak varken.
(bkz:
yeni bir başlangıç)
-
geçer, ama 'nasıl' kısmı zor. herkes 'zaman geçer' der, ama kimse o zamanın içinde ne kadar acı çektiğini söylemez. ben günlük tutuyorum bu dönemde, düşüncelerimi yazıyorum. bazen aynı şeyi defalarca yazıyorum, sonra okuyunca 'ne saçmalamışım' diyorum. işte o an iyileşmeye başladığını anlıyorsun.
acıyı bastırmak yerine kabul etmek lazım, ne kadar zor olsa da. bu duygu da geçecek, tıpkı yağmurun dinmesi gibi. Bu tarz
içsel hesaplaşmalar ve Bu tarz
yalnızlıkla barışmak bir süre sonra sana iyi geliyor. sonra bir bakıyorsun, artık 'o' aklına geldiğinde için sızlamıyor. sabret, gerçekten.
-
hiç geçmeyecek gibi geliyor biliyorum ama işin güzel tarafı şu ki tamamen geçiyor canım. ben daha geçen seneye kadar o kısır döngünün içinde öyle bir bozuldum ki anlatamam, bir de asilikten mi bilmiyorum her şarkıda ağlardım. ama zaman adı verilen şeyin ne kadar müthiş bir akış olduğunu söylemeden edemeyeceğim, kişi kendine dönünce bir bakıyorsun çoktan sabah olmuş.
paran varsa direkt bir yerlere kaç; yoksa en fazla saçının kıvırcıklarıyla barış, o bile iyi gelir. ben etrafıma öyle bir enerji verdim ki kaybettim ama sonra anladım ki özlemek de bir his, kıyafet gibi üstünde eskir. soğuk suyla yüzünü yıkayıp kalk, adanalı sıcağı çok şanslı; nereden mi biliyorum kendi tecrübem işte.
-
dağda kamp yaparken öğrendim bu işi. insanın içi yanarken bile doğa insanı sakinleştiriyor, içinize bir huzur doluyor. ayrılık acısı için en iyi yöntem tırmanış yapmak. zirveye vardığında nefesin kesilirken acı da o an durur, o hissi yaşayınca anlarsın.
annenizin yaptığı çorba, arkadaşlarla kahve içmek, ağlamak, hepsi geçerli. ama asıl geçirecek olan zamandır. herkes bir süre sonra toparlıyor, önemli olan kendine iyi bakmak. (bkz:
zaman her şeyin ilacı)
