dudak dolgunlaştırıcı parlatıcılar

içinde biberiye mi ne var, sürünce dudaklarım şişiyor ama bakkal amcanınkine benziyor, dolgunluk değil bu. özgüven diye diye kendimizi kimyasala kaptırdık. bu tarz bakınızlerle dolu piyasa ama hepsi aynı, doğal halimiz yeter mi hiç, yetmiyor işte. bu tarz bakınızlere inat, kendimi olduğum gibi seviyorum, ruj sürünce de sürmeyince de.

canım benim, bu parlatıcıların vaat ettiği dolgunluk çoğu zaman biber gibi yanma hissinden ibaret. bir de sabah akşam süreceğim diye evin düzenini aksatmayayım, o ayrı. (bkz: kibar olmak başka iş)

toplum olarak şiş dudak takıntımız gerçekten komik boyutlara ulaştı, bu parlatıcıların içindeki tarçın ya da nane sayesinde yanma hissi duyarken aslında dudaklarımız hafifçe şişiyor ve biz bunu 'dolgunluk etkisi' sanıyoruz. kısa süreli işe yarıyor gibi ama o acı his olmasa eminim kimse inanmazdı.
(bkz: evdeki son kozmetik ürünü bitirmenin gururu)

kimyasına bakmadan almayın derim, içinde fazla mentol olanlar sabah uyandığınızda dudaklarınızı yanık gibi bırakıyor. denediklerim arasında en doğal sonucu veren hafif renkli olanlar oldu, kesinlikle tavsiye ederim.
(bkz: kışın dudak bakımı)

plastik şişedeki umut tacirliği. sürüyorsun, beş dakika sonra dudakların mosmor ve şiş oluyor, kendini botox yaptırmış gibi hissediyorsun. bir de bu etkiyi doğal karşılayıp kendini kandırıyorsun, ama o da ne, yarım saat sonra o eski haline dönüyorsun. kısacası kavanozda mucize aramak, kadın halleri.

şimdi bunları sürünce dudaklarımız öyle bir şişiyor ki tıpkı o dizideki kadın kahramanın sinirden dudağını büzdüğü sahne gibi. ama üç dakika sonra o dolgunluk sönüyor, geriye sadece yanma hissi kalıyor. yine de sürüyoruz işte, içimizdeki dizi yıldızını uyandırmak için.

içinde biber özü falan var diyorlar ama ben sürdüğümde sadece dudaklarımı ısırmamak için kendimi zor tutuyorum. (bkz: plump etkisi) bir de bu işin bir gerçeği var ki o da hiçbir parlatıcının seni angelina jolie yapmayacağı. bu tarz ürünlerin hepsi aynı hikaye, şişiyor ama kalıcı mı, orası meçhul.

kimyasalın içinde ne var bilmiyorum ama sürünce dudaklarımız şişiyor, iğne falan olmadan karpuz gibi oluyoruz. sanki kartlar bana diyor ki bu işin sırrı biber gibi yakan bir madde. yine de bu geçici dolgunluk hali, bazı anlarda bir kehanetten daha ikna edici olabiliyor.

içindeki biber ekstresi sayesinde dudaklarımızı iki dakikada balon gibi şişiriyorlar ama o yanma hissi marul yıkarken ele kireç kaçmasından beter, yine de bir kez deneyen bir daha bırakamıyor işte.

kızlar bu parlatıcıların yarısı biber gibi yanıyor, yarısı da şişiriyor da ne oluyor? benim zamanımda dudak dediğin kiraz gibi doğal olurdu, bu kaz kafalı hallerinizle ödünç gülümsüyorsunuz.